เห็นเจียงเซิงโดนคำพูดตัวเองเล่นงานจนน้ำมูกน้ำลายพุ่ง แถมหน้ายังมีเศษผักติดอยู่ จี้หมิงเยว่ก็หัวเราะอย่างชอบใจ
“ไม่นับว่าอยู่ด้วยกันนะ นี่ไม่นับว่าอยู่ด้วยกันเด็ดขาด”
เจียงเซิงรีบเช็ดซุปที่กระเด็นออกมาพลางส่ายหน้าลนลาน
“ฮ่าๆๆ ดูแกตกใจเข้าไปสิ ฉันก็พูดเล่นน่ะ แค่ก……”
จี้หมิงเยว่หัวเราะไม่หยุด แต่ผลคือสุขที่ไร้ขอบเขตกลับนำมาซึ่งความทุกข์ หน้าเธอแดงก่ำพลางกุมคอ “ติดคอ ติดคอแล้ว!”
“ไม่ต้องกลัว ฉันช่วยเอง!”
เจียงเซิงสีหน้าเปลี่ยนไปมาก รีบพุ่งไปด้านหลังจี้หมิงเยว่ ใช้สองแขนโอบรอบท้องน้อยของเธอแล้วยกตัวขึ้นมา ร่างทั้งสองแนบชิดติดกัน
เจียงเซิงใช้สองนิ้วมือขวากดที่สะดือของจี้หมิงเยว่ก่อน จากนั้นเลื่อนไปสองนิ้วเหนือสะดือเพื่อกำหนดตำแหน่ง แล้วกำมือขวาเป็นกำปั้นทาบกับตำแหน่งที่นิ้วซ้ายกำหนดไว้ ใช้ฝ่ามือซ้ายหุ้มกำปั้นขวา สุดท้ายออกแรงสองมือบีบอัดขึ้นในแนวเฉียงซ้ำๆ
ด้วยสัญชาตญาณ ในเวลาสั้นที่สุด เจียงเซิงได้ใช้วิธีปฐมพยาบาลไฮม์ลิคแบบมาตรฐานกับจี้หมิงเยว่!
“พรวด!”
หลังจากบีบซ้ำไปสักพัก จี้หมิงเยว่ก็สำรอกก้อนเนื้อก้อนใหญ่ที่ติดคอออกมา หายใจหอบลึกๆ
เห็นจี้หมิงเยว่กลับมาหายใจได้ เจียงเซิงก็ถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก
“ค่อยยังชั่ว!”
จี้หมิงเยว่ทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ มองเจียงเซิงที่หน้ายังมีคราบซุปอยู่ แล้วกลับมากอดท้องหัวเราะอีกครั้ง “เธอเกือบไอตาย ฉันเกือบติดคอตาย เรานี่ช่างเป็นคู่ที่โคตรเพอร์เฟกต์!”