การรู้ว่าทำไม่ได้แต่ก็ยังทำ นั่นแหละลูกผู้ชายตัวจริง!
“ทรหดดี! ฉันเชียร์นายเลย!”
เมื่อได้ยินคำพูดของเจียงเซิง จี้หมิงเยว่ก็ยกนิ้วให้ด้วยความชื่นชม
“คุณจี้ชมเกินไปแล้ว!”
เจียงเซิงรู้สึกเขินเล็กน้อยเมื่อถูกจี้หมิงเยว่ชมเช่นนี้ เขาลูบจมูก “จริง ๆ แล้วผมก็แค่คนไม่มีอะไรจะเสีย ตัวคนเดียวหัวเดียว ที่เลวร้ายที่สุดก็แค่ตาย”
“อย่าคิดแบบนั้นเด็ดขาด ฉันเชื่อว่านายต้องแข็งแกร่งขึ้นได้แน่”
จี้หมิงเยว่ให้กำลังใจด้วยท่าทางจริงจัง “สู้ ๆ! นายต้องใช้ความสามารถทำให้นายเมียเก่าเสียใจจนไส้จะขาด”
เจียงเซิงขยับริมฝีปาก แล้วพยักหน้าอย่างหนักแน่น
ที่ตระกูลจ้าว ทุกคนบอกว่าเขาเป็นคนขี้ขลาดที่ถูกลิขิตให้ไม่มีอนาคต มีเพียงจี้หมิงเยว่ที่เชื่อว่าเขามีอนาคต
นั่นทำให้เจียงเซิงรู้สึกซาบซึ้งและอบอุ่นอยู่ในใจ
“นายน่าจะไม่มีที่ไปใช่ไหม?”
จี้หมิงเยว่ถามขึ้นมาทันที
“ใช่!”
เจียงเซิงมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างห่อเหี่ยว “ผมมีความทรงจำแค่สามปี ไม่รู้อดีต ไม่รู้จะกลับไปไหน”
“งั้นก็มาอยู่ที่บ้านฉันก่อนสิ!”
“คงไม่สะดวกมั้ง!”
เจียงเซิงตะลึงเล็กน้อย ไม่คิดว่าจี้หมิงเยว่จะช่วยเหลือเขาถึงขนาดนี้
“ไม่เห็นไม่สะดวกตรงไหน ยังไงฉันอยู่คนเดียวที่เจียงโจว แล้วนายก็ไม่มีที่ไป”
จี้หมิงเยว่มองเจียงเซิงอย่างมีเลศนัย “หรือว่านายจะทำร้ายฉัน?”
“ไม่มีทางเด็ดขาด”
เจียงเซิงรีบส่ายหน้า หนักแน่น “ต่อให้ผมต้องแตกดับเป็นผุยผง ก็จะไม่มีวันทำร้ายคุณ”
“งั้นก็ตกลงตามนี้”