เห็นหลิวซูอีเดินเข้าประตูมาพร้อมกับคำขอโทษอย่างนอบน้อม ทุกคนในตระกูลจ้าวต่างพากันอึ้งไปหมด
หลิวซูอีต่อหน้าคนในตระกูลจ้าว ไม่เคยมีท่าทีเย่อหยิ่งสูงส่งมาก่อน
วันนี้ทะเลาะกับจ้าวจงเสวี่ย กลับยอมลดตัวลง
หรือว่านี่คือรักแท้?
“ลูกเขยคนดี คุณอย่าไปเชื่อคำยุแหย่ของไอ้เจียงเซิงนั้นเด็ดขาด”
อู๋จู่เอ่ยอธิบายด้วยความกังวล “เสวี่ยเอ๋อร์มีใจให้คุณ จะฟ้าดินเป็นพยาน!”
“คุณแม่สามีวางใจได้ ผมไม่เชื่อคำพูดของเจียงเซิงเด็ดขาด!”
หลิวซูอีพูดหน้านิ่ง “ผมเชื่อมั่นในตัวเสวี่ยเอ๋อร์ร้อยเปอร์เซ็นต์ ก่อนหน้านี้เป็นความผิดผมเอง”
“เสวี่ยเอ๋อร์ ขอโทษนะ ผมผิดไปแล้ว!”
หลิวซูอีหมอบลงไปกับพื้นด้วยสีหน้าเสียใจและรู้สึกผิดต่อหน้าจ้าวจงเสวี่ย “ผมโกรธจนหัวฟัดหัวเหวี่ยงเพราะไอ้เจียงเซิงนั่น ถึงได้ลงมือทำร้ายเธอ ขอเธอยกโทษให้ผมได้ไหม?”
“ไม่เป็นไร แค่เธอเชื่อฉันก็พอ”
จ้าวจงเสวี่ยมีความสุขจนรู้สึกวูบวาบ
ตลอดมาที่ผ่านมาเธอต่ำต้อยต่อหน้าหลิวซูอีเป็นอย่างมาก เพื่อเอาใจเขา เธอเชื่อฟังเขาทุกอย่าง และไม่เคยได้รับการปฏิบัติอย่างให้เกียรติจากหลิวซูอีแบบนี้มาก่อนเลย
“ผมเชื่อเธอแน่นอน”
หลิวซูอีหยิบซองจดหมายสีทองออกมาจากกระเป๋าเสื้อ “เพื่อชดเชยความผิดของผม ผมเตรียมเซอร์ไพรส์ให้เธอไว้เป็นพิเศษ”
“นี่คือบัตรเชิญงานเลี้ยงที่หอการค้าเจียงโจวจัดขึ้นเพื่อตัวแทนตระกูลจี้ในวันมะรืนนี้”
“ลูกเขยคนดี คุณหาบัตรเชิญมาให้ตระกูลจ้าวได้ด้วยหรือ?”