ในครัว!
เจียงเซิงยืนอยู่หน้าอ่างล้างจาน ใช้มือตักน้ำเย็นล้างหน้าอย่างบ้าคลั่ง เพื่อระงับความร้อนระอุในกาย
จี้หมิงเยว่รีบออกจากบ้าน ไม่ได้ใส่ชั้นใน จึงทำให้ตอนที่อุ้มเธออยู่บนหลัง เจียงเซิงสัมผัสได้ชัดเจนถึงความอวบอิ่มของจี้หมิงเยว่ที่เสียดสีอยู่บนแผ่นหลังของเขา
พอคิดถึงตอนที่อุ้มจี้หมิงเยว่ ความรู้สึกอบอุ่นนุ่มนวลแสนวิเศษนั้น เจียงเซิงก็อดคิดอะไรวาบหวามไม่ได้
“เจียงเซิงเอ๊ย สัตว์!”
เจียงเซิงตบหน้าตัวเองดังปั้งหนึ่งที “คุณจี้มีบุญคุณต่อนาย นายจะคิดอะไรไม่ดีกับเธอได้ยังไง!”
ถึงจะรู้ว่าผิด แต่การสัมผัสใกล้ชิดขนาดนั้น เจียงเซิงก็ห้ามใจตัวเองไว้ไม่อยู่จริง ๆ
เนิ่นนานกว่าเจียงเซิงจะใจเย็นลง แล้วก็เริ่มเตรียมอาหารเช้าให้ทั้งคู่
หน้านอกประตู!
จี้หมิงเยว่แต่งตัวเรียบร้อยแล้ว ใบหน้ายังมีรอยแดงระเรื่อ จ้องมองไปทางบ้านพักอย่างใจลอย
นึกออกว่าตัวเองไม่ได้ใส่ชั้นในแล้วซบอยู่บนหลังเจียงเซิงนานขนาดนั้น เธอทั้งโกรธทั้งอาย และยังมีความตื่นเต้นเล็ก ๆ น้อย ๆ ปนอยู่ แถมยังให้เจียงเซิงได้เปรียบไปอีกแล้ว
“คุณหนู!”
จังหวะนั้นเอง บอดี้การ์ดที่เคยโดนเจียงเซิงชนล้มก่อนหน้านี้ มือหนึ่งถือปืนเงิน มือหนึ่งถือแฟ้มเอกสาร ปรากฏตัวอยู่ด้านหลังจี้หมิงเยว่
จี้หมิงเยว่กลับมาสีหน้าเย็นชาได้ในทันที หันไปรับของมาตรวจดูเอกสารไป พูดเสียงเรียบเฉย “ไม่ให้เจียงเซิงได้รับบาดเจ็บ ถือว่าพวกคุณทำได้ดี”
“คุณหนู พวกเราไม่ได้ช่วยเจียงเซิง”
บอดี้การ์ดลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นหน้าประตูหมู่บ้านตามความจริงทั้งหมด