"ไอ้ขี้แพ้คนนี้ต้องได้ยินว่าเสวี่ยรวยแล้ว เลยอยากอิงแอบสถานะสามีเก่าไปเก็บผลประโยชน์ที่ตระกูลจ้าว ช่างไม่รู้จักอายเอาซะเลย"
"ฉันว่าไอ้นี่มันมาหาข้าวฟรีมากกว่า ไม่งั้นด้วยฐานะแบบนี้ ชาตินี้ก็ไม่มีโอกาสได้มากินข้าวโรงแรมหรูขนาดนี้หรอก"
......
ภายใต้การนำของอู๋จู่ คนในตระกูลจ้าวต่างพากันพูดจาเสียดสีเยาะเย้ยเจียงเซิง
"พวกบ้า!''
เจียงเซิงเบ้ปากด้วยความรังเกียจ พูดอย่างไม่พอใจ: "ฉันมากินข้าวจริง ๆ จะเชื่อก็ตาม ไม่เชื่อก็ตาม!"
หลิวซูอียกมือส่งสัญญาณให้ทุกคนเงียบ แล้วจ้องเจียงเซิงเขม็ง: "คุณหนูจี้พามาที่นี่ใช่ไหม?"
"ไม่ใช่! เธอไม่ได้อยู่กับฉัน" เจียงเซิงตอบตามความจริง
"ไม่มีคุณหนูจี้หนุนหลัง แล้วยังกล้ามากินข้าวที่ศาลาอ้วนเซียนอีก ใจกล้าพอตัวนะ!"
หลิวซูอีตาเป็นประกาย มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย
หลิวซูอีรู้สึกเกรงกลัวและหมายปองจี้หมิงเยว่ที่ขับเบนท์ลีย์และอยู่หมู่บ้านยอดเมฆ พอรู้ว่าจี้หมิงเยว่ไม่อยู่ที่นี่ เขาก็ไม่จำเป็นต้องเกรงใจใครอีกต่อไป
"แค่มากินข้าวมื้อหนึ่ง ฉันไม่จำเป็นต้องมีใครมาหนุนหลัง" เจียงเซิงตอบหน้าตาเฉย
"เล่นใหญ่ขนาดนี้ เกือบได้เต็มร้อยแล้ว"
หลิวซูอียิ้มเย็นชา: "งั้นถ้าคุณหนูจี้ไม่อยู่ วันนี้แกก็อย่าหวังว่าจะได้กินข้าวที่นี่"
"ใช่ ๆ สามีรีบไล่ไอ้ขี้แพ้นี่ออกไปเถอะ"
จ้าวจงเสวี่ยพยักหน้าไม่หยุด พูดด้วยความรังเกียจ: "เห็นหน้ามันแล้วฉันหมด appetit"
คนในตระกูลจ้าวต่างพากันพูดสมทบ
"เจียงเซิง ถ้ารู้จักเอาตัวรอดก็รีบไสหัวไปซะ จะได้ไม่อับอายขายหน้า"