เมื่อกู้เสี่ยวหนวนอาบน้ำล้างหน้าแปรงฟันและจัดการตัวเองเรียบร้อย เดินออกจากห้องน้ำ บนเตียงก็มีใครบางคนเข้ามาโดยไม่ได้รับเชิญแล้ว
ลู่อีเฉินดูเหมือนจะหลับไปแล้ว เขานอนตะแคงอยู่บนเตียงโดยเปลือยท่อนบน ผ้าห่มครึ่งผืนถูกเขากอดไว้ในอ้อมแขน ราวกับกำลังกอดใครสักคนอยู่
ท่อนล่างของเขายังสวมกางเกงยีนส์อยู่ เพราะหันหลังให้เธอ กล้ามเนื้อแผ่นหลังที่นูนขึ้นเล็กน้อยดูราวกับมีเส้นที่มองไม่เห็นพาดอยู่ตรงกลาง ไล่ไปตามแนวกระดูกสันหลังจนลับเข้าไปในกางเกงยีนส์
“ตื่นได้แล้ว”
กู้เสี่ยวหนวนเดินเข้าไป ตบแก้มเขาเบา ๆ ชายหนุ่มที่นอนอยู่ส่งเสียงตอบรับอย่างงัวเงีย ค่อย ๆ ลืมตาขึ้น พอเห็นว่าเป็นกู้เสี่ยวหนวนก็ยิ้มทั้งที่ยังโอบผ้าห่มอยู่
“คุณมาแล้ว”
“มาแล้วอะไรของคุณ นี่ห้องฉัน ถ้าจะนอนก็เปลี่ยนเสื้อผ้าให้เรียบร้อยแล้วค่อยมา...”
ลู่อีเฉินยิ้ม พลางดึงเธอจากข้างเตียงเข้ามาในอ้อมแขน แล้วโยนผ้าห่มที่กอดอยู่ออกไปด้วย
เขาซุกหน้าอยู่กับแผ่นหลังของเธอ เส้นผมนุ่มสลวยแผ่คลออยู่หลังลำคอ มือทั้งสองโอบเอวเธอไว้ ดูท่าคงจะหลับต่ออีกแล้ว
“ลู่อีเฉิน ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเดี๋ยวนี้!”
กู้เสี่ยวหนวนขยับตัวอย่างอึดอัด เขาแนบชิดกับเธอ กางเกงยีนส์ทำให้เธอไม่สบายตัว โดยเฉพาะเข็มขัดตรงเอวเส้นนั้น
“อืม?”
ลู่อีเฉินที่แนบอยู่ด้านหลังตอบรับอย่างงัวเงียอีกครั้ง ถึงขั้นออกแรงรั้งเธอเข้าหาอกให้แน่นยิ่งกว่าเดิม
“ไปเปลี่ยนชุดนอน ไม่อย่างนั้นฉันเตะคุณตกเตียงแน่”