จี้เซี่ยงหนานมองกู้เสี่ยวหนวนที่ศีรษะห้อยอยู่ตรงขอบโซฟา แล้วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ยเล็กน้อย “โดนสั่งสอนมาอีกแล้วสินะ”
นิ้วมือเย็นเยียบแตะลงบนลำคอของเธอ กู้เสี่ยวหนวนแยกเขี้ยวร้องว่าเจ็บ จี้เซี่ยงหนานแค่นเสียงเย็นชา “อดทนไว้”
นิ้วเรียวยาวที่มีข้อนิ้วชัดเจนกดลงไปอย่างแรง กู้เสี่ยวหนวนเจ็บจนร่างแทบขดงอ แต่ก็ยังอดทนไว้ได้
หลังจากกดอยู่เช่นนั้นไม่กี่ครั้ง เธอก็เหงื่อท่วมตัวเพราะความเจ็บปวด ในที่สุดศีรษะก็ขยับได้ตามใจ จี้เซี่ยงหนานกวาดตามองทั่วร่างของเธออย่างเงียบเชียบ เมื่อแน่ใจว่าไม่มีบาดแผลร้ายแรงอื่นแล้ว จึงนั่งลงข้างเธอ
“ช่วงนี้ห้ามออกไปข้างนอก อยู่ที่นี่กับฉันดี ๆ”
กู้เสี่ยวหนวนขานรับเบา ๆ พลางนึกถึงคำพูดของเขาเมื่อครู่ “เขาตายจริง ๆ เหรอ? เขา……”
จี้เซี่ยงหนานขานรับสั้น ๆ คิ้วขมวดเข้าหากันแน่น ดูเหมือนไม่อยากพูดถึงเรื่องอื่นอีก กู้เสี่ยวหนวนจ้องมองจี้เซี่ยงหนาน “ถูก……สายพันธุ์เดียวกันฆ่าเหรอ?”
“รู้ไปก็ไม่มีประโยชน์ เธอแค่ต้องรู้ว่าก่อนฉันกลับมา ให้อยู่ที่นี่ดี ๆ”
“คุณจะออกไปข้างนอกเหรอ? ไปไหน?”
จี้เซี่ยงหนานปรายตามองเธอด้วยแววตาเย็นชา กู้เสี่ยวหนวนก็เข้าใจทันทีว่าถามไปก็ไม่ได้คำตอบ แม้จี้เซี่ยงหนานจะคอยปกป้องเธอ แต่ส่วนใหญ่แล้วก็ไม่ยอมให้เธอเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับชีวิตของเขามากนัก