ชายหนุ่มในอ้อมกอดสั่นระริก กู้เสี่ยวหนวนอดไม่ได้ที่จะกอดเขาแน่นขึ้น
ภายในห้องอันเงียบสงัด มีเสียงฝีเท้าแผ่วเบาก้าวเข้ามา
ดวงตาคู่นั้นของกู้เสี่ยวหนวนแดงเข้มจนราวกับมีเลือดหยดออกมาได้ ลมหายใจเย็นเยียบของเธอค่อย ๆ โอบคลุมทั้งตัวเธอและลู่อีเฉิน
เสียงฝีเท้าเดินผ่านห้องรับแขกอย่างรวดเร็ว มุ่งตรงไปยังห้องนอนด้านใน ประตูห้องนอนถูกเปิดออกทีละบาน ร่างของกู้เสี่ยวหนวนเกร็งเขม็ง อดไม่ได้ที่จะกอดลู่อีเฉินในอ้อมแขนแน่นขึ้น
แขนของชายหนุ่มก็กอดตอบเธอแน่นเช่นกัน ใบหูแดงก่ำไปหมดแล้ว
“หืม? ไม่อยู่เหรอ?”
ผู้มาเยือนเดินดูห้องนอนทุกห้องจนทั่ว แล้วจึงย้อนกลับมาที่ห้องรับแขก “ช่วงนี้ถึงกับกล้าขัดคำสั่งแล้วหนีออกไปเลยเหรอ?”
กู้เสี่ยวหนวนชะงักไป เสียงนี้... เธอเคยได้ยินมาก่อน
เธอคลายอ้อมแขนลงเล็กน้อย แล้วจู่ ๆ ก็นึกอะไรขึ้นมาได้ ก่อนหน้านี้เธอเคยไปร่วมงานชุมนุมของสายพันธุ์เดียวกันกับจี้เซี่ยงหนานเพียงไม่กี่ครั้ง และเจ้าของเสียงนี้ก็เคยปรากฏตัวที่นั่น
อีกฝ่ายน่าจะเป็นหนึ่งในสายพันธุ์เดียวกันที่สนิทกับพ่อแก่
ลู่อีเฉินรู้สึกได้ว่าเธอเหมือนจะผละออกจากเขา จึงยิ่งกอดกู้เสี่ยวหนวนแน่นขึ้น ถึงกับกดร่างเธอให้ต่ำลงเล็กน้อย
“หึ น่าสนใจดีนี่”
ในห้องรับแขกอันมืดมิด มีร่างระหงเย้ายวนยืนอยู่ ดวงตาสีเลือดกวาดมองทั่วห้อง ก่อนจะหันหลังเปิดประตูเดินออกไป
กู้เสี่ยวหนวนได้ยินเสียงประตูปิดลง ไม่นานเสียงเพลงจากห้องข้าง ๆ ก็ดังขึ้นอีกครั้ง เธอถึงค่อยโล่งอก ดีแล้วที่ไม่ใช่สายพันธุ์เดียวกันที่มาจู่โจม ทางพ่อแก่ก็น่าจะไม่มีปัญหา