กู้เสี่ยวหนวนรีบพาลู่อีเฉินไปส่งโรงพยาบาลอีกแห่งด้วยความเร็วที่สุด
จัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว กู้เสี่ยวหนวนก็ไม่ได้อยู่เฝ้าข้างกายเขาต่อ เหล่าผีดูดเลือดมีกฎของตนเอง นอกจากโรงพยาบาลที่เกี่ยวข้องกับเหล่าผีดูดเลือดแล้ว ห้ามล่าเหยื่อในโรงพยาบาลของมนุษย์ทุกแห่ง
เหล่าผีดูดเลือดที่ไม่เชื่อฟังก็มีอยู่บ้าง แต่ไม่นานก็ถูกจัดการจนสิ้นซาก
หากอยากมีชีวิตอยู่ในเมืองนี้ ไม่ว่าจะเป็นมนุษย์หรือเผ่าพันธุ์อื่น ก็ต้องทำตามกฎของตนเอง
แม้กู้เสี่ยวหนวนจะไม่ค่อยเข้าสังคม แต่เธอก็รู้ดีว่ากฎคืออะไร
เธอจึงวางใจทิ้งลู่อีเฉินไว้ที่นั่นตามลำพังได้ ช่วงหลายวันที่อยู่เป็นเพื่อนเขา งานของเธอกองพะเนินขึ้นมาไม่น้อย
ยุ่งอยู่สามวัน กู้เสี่ยวหนวนกลับถึงบ้านแล้วถึงได้หาเวลาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู
ลู่อีเฉินส่งข้อความเสียงมาสี่ห้าข้อความ กู้เสี่ยวหนวนนั่งบนโซฟาแล้วกดเปิดฟัง
“คุณผู้หญิงกู้ ยังยุ่งกับงานอยู่หรือครับ?”
“คุณผู้หญิงกู้ ยุ่งอยู่หรือครับ?”
“คุณผู้หญิงกู้……”
กู้เสี่ยวหนวนฟังเสียงเรียกแผ่วเบาราวเสียงกระซิบในข้อความสุดท้าย ลำคอพลันแห้งผาก ราวกับถูกเสียงของเขาล่อลวง สัญชาตญาณความอยากอาหารพลันพุ่งเข้าจู่โจมสมองของเธอ
หิว หิวเหลือเกิน อยากกิน ต่อให้ได้แค่คำเดียวก็ยังดี
แค่สามวัน ความอยากอาหารของเธอก็ถูกบีบให้หดลงจนเหลือเพียงเท่านี้
“เปิดหน้าต่างของคุณไว้ รอฉันนะ”