ปัง!
พร้อมเสียงครางอู้อี้ ลู่อีเฉินก็ถูกบีบคอกดลงบนเตียงทั้งตัว
กู้เสี่ยวหนวนออกแรงบีบนิ้ว มองใบหน้าที่แดงก่ำขึ้นอย่างรวดเร็วเพราะขาดอากาศ ฟังเสียงเลือดที่ไหลเวียนอย่างรวดเร็วในร่างกายเขา แล้วพลันปล่อยมือ
“แค่ก แค่ก ๆ!”
ลู่อีเฉินไออย่างหนัก กู้เสี่ยวหนวนถอยไปยืนข้างเตียง รอยสลักรูปกากบาทบนลำคอของเธอยังคงร้อนผ่าวจากจุมพิตเมื่อครู่
เมื่อเห็นว่าเธอทำร้ายเขาได้ง่ายดายเพียงนี้ กู้เสี่ยวหนวนก็หรี่ตาลง ก่อนจะเตะเก้าอี้ข้าง ๆ ล้มด้วยความหงุดหงิด
หากพลาดพลั้งจนเขาตาย สัญญาแห่งเลือดก็จะไม่มีวันถูกลบล้างได้อีก
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น กู้เสี่ยวหนวนมองลู่อีเฉินบนเตียงคนไข้ที่ไอจนหน้าแดง แล้วเดินออกไปอย่างหงุดหงิด
มนุษย์นี่เปราะบางจริง ๆ เมื่อครู่ถ้าเธอไม่รีบหยุดมือ เขาจะเป็นเหมือนครั้งนั้นหรือเปล่า...!
เสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้นอีกครั้งทำให้กู้เสี่ยวหนวนได้สติ
“อยู่โรงพยาบาลหรือเปล่า ยังไม่ได้ไปใช่ไหม”
เสียงเย็นชาไร้ความรู้สึกของจี้เซี่ยงหนานดังมาจากปลายสาย กู้เสี่ยวหนานพิงกำแพง ถอนหายใจเบา ๆ “แน่นอน ฉันไม่โง่ถึงขั้นทิ้งเขาไว้ในถิ่นของสายพันธุ์เดียวกันหรอก”
กู้เสี่ยวหนวนเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ชายหญิงสายพันธุ์เดียวกันสองคนกำลังพิงอยู่ตรงมุมมืด ดูเหมือนกำลังรอจังหวะลงมือ
“หนูน้อยก็ไม่ได้โง่นักนี่” น้ำเสียงของจี้เซี่ยงหนานเจือแววหยอกเย้าเล็กน้อย “เธอคงเห็นแล้วสินะว่าสายพันธุ์เดียวกันหมายตาอาหารที่ไม่มีเจ้าของกันขนาดไหน”
กู้เสี่ยวหนวนตอบรับเบา ๆ แววตาพลันมีสีเลือดวูบไหว ก่อนหน้านี้หากไม่มีพ่อแก่คอยปกป้อง ด้วยวัยที่ยังไม่ถึงห้าสิบปีของเธอ ป่านนี้คงถูกแย่งตัวไปนานแล้ว