“ไม่ไปดูแลอาหารของตัวเองให้ดี แล้วมาที่บ้านฉันทำไม”
ที่บ้านของจี้เซี่ยงหนาน กู้เสี่ยวหนวนนอนขดอยู่บนโซฟา ร่างเล็ก ๆ หดเป็นก้อน ใบหน้าซุกอยู่กับโซฟา ราวกับสัตว์ตัวน้อยที่กำลังหวาดกลัว
จี้เซี่ยงหนานสวมแว่นขอบทอง กระชากเนกไทที่คอออกอย่างหงุดหงิด “เสี่ยวหนวน ได้ยินที่ฉันพูดไหม”
ดวงตาเรียวยาวทรงดอกท้อคู่นั้นจับจ้องเจ้าตัวที่ขดอยู่บนโซฟาอย่างไร้ปฏิกิริยา ก่อนจะถอนหายใจ
“เขายังอยู่โรงพยาบาลเหรอ”
กู้เสี่ยวหนวนขานรับเบา ๆ “แต่ก็น่าจะหายดีเร็ว ๆ นี้แล้ว”
นับจากวันที่หนีเตลิดออกมา ก็ผ่านไปห้าวันแล้ว กู้เสี่ยวหนวนไม่เคยไปหาเขาอีกเลย ต่อให้คอจะแห้งผากหรือหิวโหยเพียงใด เธอก็ไม่ไปหาเขา
“ตอนนี้เขาเป็นอาหารของเธอ แถมยังมีความหมายไม่ธรรมดา ฉันคงไม่ต้องสอนเธอซ้ำอีกใช่ไหม”
จี้เซี่ยงหนานเดินเข้ามา มือเย็นเฉียบไร้อุณหภูมิดึงเธอออกจากโซฟาอย่างไม่เปิดโอกาสให้ขัดขืน “ถ้าไม่อยากถูกขังอยู่แบบนี้ไปตลอด ก็รักษาเขาไว้ให้ดี”
กู้เสี่ยวหนวนถูกดึงให้ลุกขึ้นอย่างไร้เรี่ยวแรง เขี้ยวแหลมโผล่พ้นริมฝีปาก ลำคอแห้งผากราวกับถูกไฟแผดเผา สีแดงในดวงตาคู่นั้นเข้มข้นเสียจนดูราวกับมีเลือดไหลออกมา
จี้เซี่ยงหนานเห็นแล้วขมวดคิ้วแน่น ดึงเธอเข้ามาตรงหน้า “เธอไม่ได้ดูดเลือดมากี่วันแล้ว”
“...ห้าวัน”
กู้เสี่ยวหนวนตอบอย่างหมดแรง “ฉันไม่อยากพึ่งพาอาหารมากเกินไป”
จี้เซี่ยงหนานหรี่ตาลง “งั้นเธอก็อดทนมาจนถึงตอนนี้? แล้วยังคิดจะฝืนต่อไปอีกเหรอ”
กู้เสี่ยวหนวนพยักหน้า จี้เซี่ยงหนานมองสภาพของเธอแล้วหัวเราะเยาะ ก่อนจะโยนเธอกลับลงไปบนโซฟา
เขาเปิดตู้เย็น แล้วโยนถุงเลือดถุงหนึ่งใส่มือกู้เสี่ยวหนวน