กู้เสี่ยวหนวนลุกขึ้นยืน มือกำลูกบิดประตูแน่น
เธอได้ยินเสียงหอบหายใจถี่กระชั้นของตัวเอง แค่ผลักเบา ๆ เธอก็เข้าไปข้างในได้แล้ว
ลู่อีเฉินกำลังรอเธออยู่ตรงนั้น
แค่ผลักบานประตูบาง ๆ ตรงหน้าออก เขี้ยวของเธอก็จะแทงทะลุผิวหนังของเขา และลิ้มรสเลือดแสนอร่อยในร่างกายเขาได้
“อ๊า!”
ชั้นล่าง เสียงครางของมนุษย์ที่เปล่งออกมาด้วยความสุขพลิ้วไหวไปตามท่วงทำนอง กลิ่นเลือดเข้มข้นกว่าเมื่อครู่
เพียะ!
กู้เสี่ยวหนวนผลักประตูเปิด ดวงตาคู่นั้นแดงฉานจนแทบพร่างพราว
ลำคอขาวผ่องเปิดเผยให้เธอเห็น ราวกับกำลังเชื้อเชิญให้เขี้ยวของเธอฝังลงไป
ลู่อีเฉินยิ้มพลางยื่นมือออกมา แต่ในวินาทีถัดมา กู้เสี่ยวหนวนก็คว้าแขนเขาแล้วเหวี่ยงเข้าไปในห้องอาบน้ำ ก่อนจะปิดประตูกระจกใสลงอีกครั้ง
“อย่า… อย่ายั่วยวนฉันอีกเลย”
กู้เสี่ยวหนวนวางมือบนประตูกระจก ใบหน้าเล็กเต็มไปด้วยความทรมาน “ฉันไม่อยากทำร้ายคุณ… ไม่อยาก…”
ลู่อีเฉินหลุบตาลง มือค่อย ๆ แตะลงบนประตูกระจก
ผ่านกระจกใส มือของทั้งคู่ทาบซ้อนกันพอดี
“เสี่ยวหนวน เงยหน้ามองฉัน”
ลู่อีเฉินพึมพำเสียงต่ำ มองแวมไพร์ตัวน้อยตรงหน้าที่พยายามข่มความปรารถนาอย่างสุดกำลัง เพียงเพราะไม่อยากทำร้ายเขา ลมหายใจของเขาก็ยิ่งหนักหน่วงขึ้น
เขาปลอบโยนเธอ และยั่วยวนเธอ
กู้เสี่ยวหนวนเงยหน้าขึ้น ในดวงตาแดงก่ำราวกับเลือดจะหยด สิ่งเดียวที่เธอมองเห็นคือเส้นเลือดซึ่งเต้นตุบอยู่ตรงลำคอของเขา
เธอกลืนน้ำลายอย่างบ้าคลั่ง สายตาไม่อาจละจากตัวเขาได้อีก เธอมองชายหนุ่มหลังประตูกระจกค่อย ๆ ก้มใบหน้าหล่อลงมา ส่วนตัวเธอเองก็โน้มเข้าไปหาเขาอย่างควบคุมไม่ได้