สีแดงเริ่มแผ่ซ่านจากแก้มของลู่อีเฉินไปทั่วใบหน้า ร่างของเขาสั่นเทา ปล่อยให้เธอทำตามใจ
อึก
เขี้ยวของกู้เสี่ยวหนวนเผลอฝังลึกลงไปอีกนิด เธอสัมผัสได้ถึงร่างในอ้อมแขนที่สั่นสะท้านขึ้นอีกครั้ง
ลู่อีเฉิน นี่คือเลือดของลู่อีเฉิน… ลู่อีเฉิน!
กู้เสี่ยวหนวนสะดุ้งตื่นขึ้นมาทันที รีบถอนเขี้ยวออก ได้ยินเสียงครางในลำคอของเขา วินาทีถัดมา ร่างของชายหนุ่มก็ทิ้งตัวลงทับเธอ กู้เสี่ยวหนวนตกใจจนรีบกอดเขาไว้แน่น
“ฉันไม่เป็นไร”
เสียงของเขาดังอยู่ข้างหูเธอ อ่อนแรงเหลือเกิน
กู้เสี่ยวหนวนที่เริ่มได้สติขึ้นมาบ้างรีบโอบกอดเขาไว้ ผลักประตูออก แล้วเห็นซูชิงชิงหมดสตินอนอยู่บนพื้น
ซูชิงชิงผู้น่าสงสารถูกเตะกลับเข้าไปในห้องน้ำอย่างไม่ไยดีอีกครั้ง ประตูปิดลงอีกหน
เมื่ออุ้มลู่อีเฉินไปวางบนเตียง กู้เสี่ยวหนวนก็เห็นริมฝีปากบางของเขาที่ถูกขยี้จนยับเยิน บนนั้นมีรอยแผลสองรอยที่เธอกัดจนแตก
“ขอโทษนะ เจ็บมากไหม” เธอรู้สึกผิดอยู่บ้างและสาบานว่าคราวหน้าจะไม่กัดที่ใบหน้าอีก ไม่ว่าจะอย่างไรก็ตาม แบบนี้เขาจะออกไปพบใครได้อย่างไร
“ไม่เจ็บ ฉันไม่เป็นไร”
ลู่อีเฉินยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย เลือดสดซึมออกมาจากแผลอีกนิด กู้เสี่ยวหนวนรีบเบือนสายตาหนี กลิ่นธูปหอมในอากาศจางลงแล้ว งานเลี้ยงสุดเหวี่ยงด้านล่างดูเหมือนใกล้จะสิ้นสุดลง
เสียงฝีเท้าแผ่วเบาดังมาจากบันได กู้เสี่ยวหนวนรีบติดกระดุมเสื้อเชิ้ตตรงอกของลู่อีเฉินให้เรียบร้อย มองคราบเลือดที่ยังติดอยู่บนริมฝีปากของเขา ก่อนโน้มตัวลงไป
ลู่อีเฉินนอนอยู่บนเตียง มองใบหน้าเล็ก ๆ ของเธอที่เคลื่อนเข้ามาใกล้อย่างรวดเร็ว
ปลายลิ้นนุ่มนวลของเธอเลียเลือดบนริมฝีปากของเขาจนหมด