กู้เสี่ยวหนวนมองทิวทัศน์นอกหน้าต่างรถ ความคุ้นเคยทำให้คิ้วของเธอขมวดเข้าหากันแน่นขึ้นเรื่อย ๆ กระทั่งรถหยุดลง ใบหน้างดงามของเธอก็ยับย่นไปหมดแล้ว
เธอไม่คิดเลยว่าเชอร์ลี่จะพาเธอมาร่วมงานชุมนุมของสายพันธุ์เดียวกัน
“เธอไม่อยากเข้าร่วมงานชุมนุมของสายพันธุ์เดียวกันขนาดนั้นเลยเหรอ” ภายในรถกว้าง เชอร์ลี่ซึ่งนั่งอยู่เบื้องหน้ากู้เสี่ยวหนวนเอ่ยเสียงเรียบ “ท่าทางขี้ขลาดหวาดกลัวของเธอนี่ เหมือนหนูในท่อระบายน้ำไม่มีผิด”
ซูชิงชิงยิ้มพลางลงจากรถ เมื่อเห็นลู่อีเฉินยังนั่งอยู่ที่เดิมไม่ยอมลง เธอก็เอ่ยว่า “คุณหลู่ ลงมาก่อนสิคะ”
ลู่อีเฉินมองกู้เสี่ยวหนวนที่นั่งอยู่ข้างกาย ร่างของเธอแข็งทื่อแทบไม่ขยับ ส่วนเชอร์ลี่กลับก้าวขาลงจากรถอย่างสง่างาม
“ก็แค่งานชุมนุมของเพื่อนเก่าไม่กี่คนเท่านั้น”
กู้เสี่ยวหนวนอดถอนหายใจออกมาไม่ได้ เหล่าแวมไพร์อาวุโสเห็นท่าทางของเธอก็อดส่งเสียงหึเบา ๆ ไม่ได้ ก่อนจะลงจากรถไป
เสียงรองเท้าส้นสูงดังก้องไปทั่วลานจอดรถใต้ดินอันเงียบสงัด “ยังไม่รีบลงมาอีกเหรอ”
กู้เสี่ยวหนวนเม้มริมฝีปาก ก่อนจะลงจากรถ
“เป็นอะไรไป” มืออุ่นของลู่อีเฉินเอื้อมมาจับมือที่มีเหงื่อซึมเล็กน้อยของเธอไว้แน่น กู้เสี่ยวหนวนฝืนยิ้ม
“ไม่มีอะไร แค่นึกถึงความทรงจำที่ไม่น่าจดจำบางอย่างขึ้นมา”
กู้เสี่ยวหนวนมองเชอร์ลี่ที่ยืนรออยู่ข้างลิฟต์เบื้องหน้า แล้วอดกำมือลู่อีเฉินแน่นขึ้นไม่ได้ ก่อนจะเดินไปด้วยกัน
งานชุมนุมใหญ่ของสายพันธุ์เดียวกันจัดขึ้นเพียงปีละครั้ง
แวมไพร์ทุกตนที่ใช้ชีวิตอยู่ในเมืองนี้ต้องมาร่วมงาน ไม่มีข้อยกเว้น