คำว่า “ไม่พอใจ” ที่แทบจะหลุดปากออกมา ถูกกู้เสี่ยวหนวนกลืนกลับลงไป
เธอตกใจกับปฏิกิริยาแรกของตัวเอง ที่ถึงกับอยากไปยั่วยุแวมไพร์ซึ่งอายุไล่เลี่ยกับจี้เซี่ยงหนาน เพียงเพราะลู่อีเฉิน
หญิงสาวที่ยืนอยู่ตรงหน้าเป็นแวมไพร์ที่มีชีวิตมานานกว่า 280 ปี หากเธอต้องการ เพียงชั่วพริบตาก็สามารถตัดหัวสวย ๆ ของกู้เสี่ยวหนวนได้
กู้เสี่ยวหนวนยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น เม้มริมฝีปากแน่น
นี่เป็นครั้งแรกที่เธอเกิดความปรารถนาอย่างแรงกล้าที่จะปกป้องบางสิ่ง ลู่อีเฉินเป็นอาหารของเธอ เป็นของเธอ
เล็บที่แต่งแต้มอย่างสวยงามของหญิงสาวไล้ผ่านลำคอของกู้เสี่ยวหนวนเบา ๆ รอยประทับรูปกางเขนบนนั้นเลือนรางจนแทบมองไม่เห็น
“รอยประทับที่สำคัญต่อสายพันธุ์แวมไพร์ถึงเพียงนี้ กลับปรากฏขึ้นบนที่แบบนี้ง่าย ๆ ฉันไม่เข้าใจจริง ๆ ว่าทำไมจี้เซี่ยงหนานถึงปกป้องเธอขนาดนั้น”
หญิงสาวชักนิ้วกลับ แล้วเดินไปนั่งบนโซฟา “แม้อาหารคนนั้นจะน่าลิ้มลองจริง ๆ แต่ฉันก็ยังไม่ถึงขั้นต้องแบ่งอาหารกับเธอ”
กู้เสี่ยวหนวนฟังคำพูดเหน็บแนมแหลมคมนั้นแล้วกลับรู้สึกโล่งอก หญิงสาวชี้ไปยังที่ว่างบนโซฟา “นั่งสิ เซี่ยงหนานให้ฉันมาดูแลเธอ ฉันก็ย่อมมีกฎของตัวเอง”
กู้เสี่ยวหนวนนั่งลงตรงข้ามด้วยสีหน้าเรียบเฉย แวมไพร์อาวุโสตรงหน้า แม้อายุจะพอ ๆ กับจี้เซี่ยงหนาน แต่หยิ่งผยองกว่าเขามาก
แม้อายุ 280 กว่าปีจะไม่ถือว่ามากในหมู่สายพันธุ์แวมไพร์ แต่ในพื้นที่แห่งนี้ยุคปัจจุบัน ก็ถือว่าเป็นผู้อาวุโสแล้ว