“ฉันแทรกแซงไม่ได้ นั่นเป็นอาหารของเธอเอง”
เสียงเย็นชาของจี้เซี่ยงหนานดังมาจากปลายสาย “ไม่ว่าฉันจะดูแลเธอแค่ไหน เรื่องนี้ฉันก็ลงมือไม่ได้”
กู้เสี่ยวหนวนนั่งอยู่บนโซฟา มือยกขึ้นขยี้ผมตัวเองจนยุ่งเหยิง ส่วนลู่อีเฉินนอนหลับสะลึมสะลืออยู่บนเตียงของเธอ
“พ่อแก่ พวกนั้นจะหาเรื่องไปถึงเมื่อไหร่กัน?”
“...จนกว่าจะเบื่อ หรือไม่ก็เธอเป็นฝ่ายยอมแพ้เขา แล้วไปหาอาหารอย่างอื่น” “จะเป็นไปได้ยังไงกัน...!”
“นอกจากฉันแล้ว ยังไม่มีสายพันธุ์เดียวกันตนไหนรู้ว่าเขาทำสัญญาแห่งเลือดกับเธอไว้ ทุกคนคิดว่าเขาเป็นแค่อาหารที่เธอถูกใจเท่านั้น” พอพูดถึงตรงนี้ จี้เซี่ยงหนานก็เริ่มหงุดหงิดขึ้นมา “ให้เขาอยู่ข้างตัวเธอไปก่อน จนกว่าพวกนั้นจะเบื่อ”
“...ฉันเข้าใจแล้ว”
สายถูกตัดไป กู้เสี่ยวหนวนนั่งอยู่บนโซฟาแล้วถอนหายใจยาว ชีวิตของเขาตอนนี้อยู่ในมือเธอแล้ว
วันรุ่งขึ้น ลู่อีเฉินตื่นขึ้นมาบนเตียง สีหน้าสับสนอยู่ชั่วขณะ
กู้เสี่ยวหนวนพิงอยู่ข้างประตู ท่าทางชัดเจนว่าไม่ได้นอนมาทั้งคืน เธอยกมือขึ้นนวดขมับ “เมื่อวาน...เธอถูกเหล่าผีดูดเลือดโจมตี”
ลู่อีเฉินเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยเสียงเบา “คุณเป็นคนช่วยผมไว้”
“พูดให้ถูก เธอถูกโจมตีเพราะฉันต่างหาก”
กู้เสี่ยวหนวนขมวดคิ้วแน่น “ถ้าไม่ได้เจอฉัน เธอก็คงไม่ต้องเจอเรื่องพวกนี้”
“แต่คุณก็ปกป้องผมอย่างดีแล้ว ไม่ใช่เหรอ?” ลู่อีเฉินเงยหน้าขึ้น ดวงตาคู่นั้นราวกับมีประกายแสง ทำเอากู้เสี่ยวหนวนอดเบือนหน้าหนีไม่ได้
“ต่อจากนี้จะมีสายพันธุ์เดียวกันอีกหลายตนคอยหาโอกาสลงมือกับเธอ เธอห้ามคลาดสายตาฉัน” กู้เสี่ยวหนวนสูดหายใจลึก “ฉันคงต้องตามเธอติดๆ ทุกฝีก้าว”
“ตามผม แบบไม่ห่างกันสักก้าวเลยเหรอ?”
ลู่อีเฉินค่อยๆ กำมือแน่น “เพื่อปกป้องผมใช่ไหม?”
“อืม...ฉันไม่คิดจะจำกัดอิสระของเธอ แต่เธอต้องอยู่ในระยะสายตาของฉัน” กู้เสี่ยวหนวนนึกถึงการกลั่นแกล้งของพวกเดียวกัน เขี้ยวแหลมจึงโผล่พ้นริมฝีปากโดยไม่รู้ตัว “พวกนั้น...ไม่มีขีดจำกัดหรอก”