“เชอร์ลี่ เธอดูไม่เหมือนแวมไพร์เลยสักนิด”
หญิงสาวรูปร่างงดงามในชุดนอนเพียงชุดเดียวนั่งอยู่บนโซฟา ดวงตาคู่หนึ่งมองกู้เสี่ยวหนวนที่นั่งข้างกายด้วยความอยากรู้อยากเห็น ใบหน้าของกู้เสี่ยวหนวนเย็นชา
กู้เสี่ยวหนวนหลุบตาลง ท่าทางว่าง่ายและเงียบสงบของเธอยิ่งทำให้หญิงสาวในชุดนอนสงสัยใคร่รู้ ปลายนิ้วของอีกฝ่ายอดไม่ได้ที่จะสัมผัสแก้มเล็ก ๆ ของกู้เสี่ยวหนวน
“อ๊ะ ไม่มีอุณหภูมิจริง ๆ ด้วย เธอเป็นแวมไพร์จริง ๆ สินะ”
ตรงข้ามกับกู้เสี่ยวหนวน เชอร์ลี่ แวมไพร์วัยกลางคนที่เห็นเมื่อวานนั่งคร่อมอยู่บนตัวชายร่างสูงใหญ่ด้วยท่าทีสำราญ เขี้ยวแหลมเพิ่งถอนออกจากส่วนหนึ่งบนร่างกายของชายหนุ่ม ก่อนจะหันกลับมามอง
“ทำไม สนใจเธอเหรอ”
“เธอว่าง่ายขนาดนี้ ไม่เหมือนแวมไพร์ที่ฉันเคยเจอเลยสักนิด” หญิงสาวในชุดนอนหัวเราะคิกคัก พลางยื่นคอเข้าไปหา “ลองชิมสักคำไหม ฉันอร่อยมากนะ”
กู้เสี่ยวหนวนนั่งอยู่ตรงนั้น เอ่ยปฏิเสธเสียงเย็น แล้วขยับตัวออกห่างไปด้านข้าง
เชอร์ลี่ลงจากตัวชายหนุ่ม มองกู้เสี่ยวหนวนด้วยแววตาดูแคลน “เธอไม่มีคุณสมบัติพอจะได้กินอาหารของฉัน”
หญิงสาวในชุดนอนตัวสั่น รีบถอยหลังทันที กู้เสี่ยวหนวนเงยหน้าขึ้น “ฉันกลับได้หรือยัง”
“ไม่ได้แน่นอน ฉันรับปากเซี่ยงหนานว่าจะคอยดูเธอ เพราะฉะนั้นเธอต้องอยู่ในสายตาฉันตลอดเวลา” แวมไพร์วัยกลางคนเอนกายเข้าไปซบชายหนุ่มราวกับแมว ปล่อยให้มือของเขาลูบไล้ไปทั่วร่าง
“หนูน้อย ไม่วางใจว่าอาหารของตัวเองจะหนีไปหรือไง”
กลิ่นคาวเข้มข้นจากการกินเลือดในอากาศทำให้กู้เสี่ยวหนวนรู้สึกเวียนหัวเล็กน้อย เท่าที่เธอรู้ พ่อแก่ยังถือว่ายับยั้งชั่งใจที่สุดในบรรดาสายพันธุ์เดียวกันแล้ว