ตอนกู้เสี่ยวหนวนตื่นขึ้นมา เธอก็พบว่าตัวเองอยู่ในห้องน้ำช่องคั่น
ทั้งตัวเธอนั่งอยู่บนตักของลู่อีเฉิน เขากอดเธอไว้ขณะนั่งอยู่บนโถส้วม เธอลองขยับศีรษะ แต่กลับรู้สึกเจ็บปวดอย่างรุนแรง
ความเจ็บทำให้เธอสูดลมหายใจเฮือก ชายหนุ่มที่กอดเธออยู่ได้สติขึ้นมาทันที เขาก้มหน้าลงเล็กน้อย มองเธอด้วยดวงตาแดงก่ำ “คุณตื่นแล้ว”
กู้เสี่ยวหนวนส่งเสียงรับอย่างยากลำบาก เธอนั่งเอียงอยู่ในอ้อมแขนเขา ศีรษะไร้เรี่ยวแรงจนทำได้เพียงพิงซอกคอของเขา
เมื่อครู่คอถูกเหยียบอย่างแรง คาดว่าคงได้รับบาดเจ็บแล้ว
“คุณ...!”
เธอเพิ่งเอ่ยปาก ก็เห็นน้ำตาของเขาร่วงลงมา หยดลงบนแก้มของเธอ
“อย่าร้องไห้สิ” กู้เสี่ยวหนวนยกมือขึ้น รู้สึกกระวนกระวายขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ เขาร้องไห้ทำไม เธอก็ไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อยไม่ใช่เหรอ?
“คุณถูกกัดหรือเปล่า?”
กู้เสี่ยวหนวนเข้าใจขึ้นมาทันที พยายามยันตัวขึ้นเพื่อดูตรงคอของเขา แต่ลู่อีเฉินกลับส่ายหน้า น้ำตาในดวงตาไหลลงมาไม่หยุด
ร่างกายของเขาสั่นเล็กน้อย กู้เสี่ยวหนวนจึงทำได้เพียงยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาให้เขาอย่างสะเปะสะปะ ใครเห็นเหตุการณ์แบบนั้นก็คงกลัวกันทั้งนั้น
“เขาไปแล้ว หิ้วผู้ชายที่อยู่บนพื้นออกไปด้วย” ลู่อีเฉินเอ่ยเสียงต่ำ หลังจากนิ้วเย็น ๆ ของเธอเช็ดน้ำตาออก น้ำตาหยดใสก็ร่วงลงมาอีกครั้ง พร้อมเสียงถอนหายใจแผ่วเบาที่สั่นเครือ “อย่าทำให้ฉันตกใจสิ เสี่ยวหนวน คุณไม่เป็นอะไรจริง ๆ ใช่ไหม?”