ไม่ต้องรอให้กู้เสี่ยวหนวนเอ่ยปาก ข้าวของในบ้านหลังเดิมก็ถูกเก็บแพ็กส่งมาให้อย่างรวดเร็ว
แม้แต่จี้เซี่ยงหนานก็ยังไม่โผล่หน้ามา กู้เสี่ยวหนวนมองกล่องหลายใบที่ถูกแพ็กเรียบร้อยแล้ว กระตุกมุมปาก สมกับเป็นพ่อแก่จริง ๆ
กู้เสี่ยวหนวนหยิบโทรศัพท์กับคอมพิวเตอร์ของตัวเองออกมาก่อน จากนั้นก็คว้าเสื้อผ้ามาชุดหนึ่งอย่างรวดเร็ว เปลี่ยนเสร็จก็เปิดประตูเดินออกไปทันที
ลู่อีเฉินจะปลอดภัยเมื่ออยู่ในอาณาเขตของจี้เซี่ยงหนาน
เธอไม่จำเป็นต้องคอยตามติดเขาตลอดเวลาอีกแล้ว สำหรับกู้เสี่ยวหนวน นี่ทำให้เธอโล่งใจไปได้มากจริง ๆ
“เสี่ยวหนวน ในที่สุดก็กลับมาทำงานแล้วสินะ?”
กู้เสี่ยวหนวนหายหน้าจากบริษัทไปหลายวัน พอกลับมาก็ได้รับคำถามไถ่ด้วยความห่วงใยมากมาย เธอขอลาหยุดเกือบสิบกว่าวันโดยอ้างว่าป่วย
โชคดีที่ปกติเธอทำงานได้ดีและมีประสิทธิภาพ แถมยังเข้ากับเพื่อนร่วมงานได้ดี จึงไม่มีใครเอาเธอไปนินทาลับหลัง
“หายป่วยดีขึ้นหรือยัง? ดูเหมือนสีหน้ายังไม่ค่อยดีเลย จะพักต่ออีกสักสองสามวันไหม?”
“ไม่ต้องหรอก ฉันดีขึ้นมากแล้ว”
กู้เสี่ยวหนวนนั่งลง ตอนที่เธอออกมา ลู่อีเฉินดูเหมือนจะยังไม่ตื่น เธอส่งข้อความบอกเขาว่าถ้าจำเป็นก็อย่าเพิ่งออกไปข้างนอก
เธอส่งข้อความหาจี้เซี่ยงหนานด้วย รออยู่นาน ทั้งสองคนก็ไม่มีใครตอบกลับมา
ลู่อีเฉินอาจจะยังไม่ตื่น แต่จี้เซี่ยงหนานน่ะ...
กู้เสี่ยวหนวนกระตุกมุมปาก นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอเจอภาพแบบนั้น ครั้งแรกเธอตกใจจนลนลาน พอวิ่งออกไปก็ชนกรอบประตูเข้าเต็ม ๆ จนถูกจี้เซี่ยงหนานล้ออยู่นาน