เมื่อกู้เสี่ยวหนวนลืมตาขึ้น เตียงข้างกายก็ว่างเปล่า ทว่ายังคงมีไออุ่นหลงเหลืออยู่เล็กน้อย
เสียงน้ำดังมาจากห้องน้ำ กู้เสี่ยวหนวนเหลือบมองนาฬิกา หาวหนึ่งครั้ง ก่อนลงจากเตียงแล้วผลักประตูเดินเข้าไปตรง ๆ
หลังบานกระจกฝ้าพร่าเลือน เงาร่างสูงเพรียวดูดีทอดอยู่บนนั้น กู้เสี่ยวหนวนเริ่มจัดการตัวเอง
เมื่อได้ยินเสียงจากด้านนอก เสียงน้ำในห้องน้ำก็หยุดลงกะทันหัน “คุณผู้หญิงกู้?” เสียงของลู่อีเฉินดังมาจากด้านใน ฟังดูว้าวุ่นเล็กน้อย “ผมกำลังอาบน้ำอยู่ คุณ...”
“ไม่เป็นไร คุณอาบต่อเถอะ”
กู้เสี่ยวหนวนก้มลงล้างหน้า ท่าทางไม่ได้รับผลกระทบแม้แต่น้อย เสียงน้ำในห้องน้ำดังขึ้นอีกครั้ง และเสียงของลู่อีเฉินก็ดังลอดออกมาท่ามกลางเสียงน้ำอย่างพร่าเลือน
“ช่วยส่งผ้าเช็ดตัวให้ผมหน่อยได้ไหมครับ?”
กู้เสี่ยวหนวนเหลือบมองผ้าเช็ดตัวที่วางอยู่นอกประตู แง้มประตูเล็กน้อยแล้วส่งเข้าไป
ไอน้ำพวยพุ่งออกมาจากด้านใน กู้เสี่ยวหนวนหรี่ตาลงเล็กน้อย แขนเรียวยาวยื่นออกมาจากหลังประตู ไม่ได้คว้าผ้าเช็ดตัว แต่กลับจับข้อมือของกู้เสี่ยวหนวนได้อย่างแม่นยำ
“อ๊ะ ขอโทษครับ ผมจะเอาผ้าเช็ดตัว”
เขารีบปล่อยมือ แต่ประตูห้องน้ำกลับเปิดออกโดยไม่ทันตั้งตัว
ไอน้ำพร่ามัวโอบล้อมร่างเขา ผมสีดำเปียกชื้นยุ่งเหยิงและแนบลู่ไปกับศีรษะ ร่างกายสูงเพรียวสมบูรณ์แบบเผยให้เห็นเต็มตา
เขาเป็นอย่างที่เธอคิดไว้จริง ๆ ภายนอกดูผอม แต่เนื้อตัวกลับมีเนื้อมีหนัง
รูปร่างแบบนี้ ทำไมแค่กินไปไม่กี่คำก็อ่อนแรงจนยืนไม่ไหวกันนะ?
“คุณผู้หญิงกู้?”
ใบหน้าหล่อเหลาของลู่อีเฉินแดงระเรื่อไปทั่ว เขาก้าวเข้ามาหนึ่งก้าว รับผ้าเช็ดตัวจากมือกู้เสี่ยวหนวน แล้วพันรอบเอวต่อหน้าสายตาของเธอด้วยท่าทีเขินอายเล็กน้อย
“...อย่ามองผมแบบนั้นสิ”
กู้เสี่ยวหนวนหันหลังกลับอย่างรวดเร็ว แต่ก็ไม่ได้รู้สึกเขินอายอะไร อย่างไรเสียวิถีการกระทำของเหล่าผีดูดเลือดก็กล้าบ้าบิ่นกันอยู่แล้ว ไม่ว่าจะอยู่ในสถานการณ์แบบไหน เธอก็เห็นคนแก้ผ้ามามากจนชินตา