กู้เสี่ยวหนวนที่นั่งกอดเข่าอยู่ตรงนั้น ดูไม่เหมือนแวมไพร์เลยสักนิด กลับเหมือนลูกแกะมนุษย์ที่พลัดหลงเสียมากกว่า
จี้เซี่ยงหนานมองเธอ วินาทีนี้ราวกับย้อนกลับไปยังตอนที่เขาเห็นกู้เสี่ยวหนวนเป็นครั้งแรก
ตอนนั้นเธอก็เป็นแบบนี้เช่นกัน ดูเสียขวัญจนสติหลุด เขี้ยวแหลมโผล่พ้นริมฝีปาก ปรากฏตัวต่อหน้าเขาราวกับกำลังหนีภัย
จี้เซี่ยงหนานถอนหายใจแผ่วเบา ดวงตาดอกท้อเรียวยาวซ่อนอยู่หลังเลนส์แว่น หญิงสาวบนโซฟาลุกขึ้นนั่งอย่างงุนงง พยายามจะกอดเขา
“เสี่ยวหนวน มานี่”
จี้เซี่ยงหนานเอ่ย ปล่อยให้หญิงสาวขยับเขยื้อนอยู่บนตัวเขาตามใจ กู้เสี่ยวหนวนที่นั่งยองอยู่ตรงนั้นเงยหน้าขึ้น “พ่อแก่ ฉันทำไม่ได้ คุณอย่า...”
“มาดูให้ดี”
จี้เซี่ยงหนานเอ่ย น้ำเสียงไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธ หญิงสาวในอ้อมแขนเลื้อยขึ้นมาอย่างงู พยายามจะจูบริมฝีปากเขา ทว่าจี้เซี่ยงหนานยื่นมือผลักเธอออกอีกครั้ง จนเธอล้มลงไป
แขนขาวเนียนของหญิงสาวยังยื่นออกมาอีก จี้เซี่ยงหนานเหลือบมอง เธอจึงหดมือกลับไป นอนหอบหายใจอยู่บนโซฟา ก่อนจะเริ่มบิดตัวไปมาโดยไม่รู้ตัว
ชายหนุ่มเดินมาข้างจี้เซี่ยงหนาน นิ้วมือเย็นเยียบซีดขาวของจี้เซี่ยงหนานจับศีรษะเขาไว้ สายตาจับจ้องกู้เสี่ยวหนวน “เสี่ยวหนวน”
น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำลงมาก ราวกับกำลังจะถึงขีดจำกัดของการข่มกลั้น
กู้เสี่ยวหนวนสะดุ้งเฮือก ลุกขึ้นยืนจากที่เดิม แล้วเดินเข้ามาอีกครั้งภายใต้สายตากดดันอย่างหนักของจี้เซี่ยงหนาน
ยังไม่ทันที่เธอจะเอ่ยปาก เขี้ยวของจี้เซี่ยงหนานก็ฝังลงบนผิวหนังของหญิงสาว เลือดไหลออกจากบาดแผลของเขา
“ดูตำแหน่งที่ฉันกัดให้ดี แล้วจำไว้”
ราวกับกำลังสาธิตให้เธอดู เขี้ยวของจี้เซี่ยงหนานมีหน้าที่เพียงเจาะผิวหนังเท่านั้น เขาไม่ได้ดื่มเลือดแม้แต่หยดเดียว กู้เสี่ยวหนวนมองดูตำแหน่งต่าง ๆ ที่เขากินเลือด และมองเลือดที่ไหลออกมาตามบาดแผลแต่ละแห่ง