แปดวันหลังสอบเอ็นทรานซ์สิ้นสุด ทางอำเภอส่งใบยืนยันการเลือกคณะลงมา
ข่าวแพร่ไปถึงคอมมูนหงฉีที่หน้าสหกรณ์จัดซื้อจัดจำหน่ายก็มีคนมุงอยู่ไม่น้อย
หลายคนเพิ่งเคยเห็นของแบบนี้เป็นครั้งแรกในชีวิต—กระดาษบางเพียงไม่กี่แผ่น แต่กลับกำหนดอนาคตว่าจะไปที่ไหน
เก้าโมงเช้า เจ้าหน้าที่ฝ่ายการศึกษานำใบเลือกคณะมาส่งที่คอมมูน หัวหน้าหวังมารับด้วยตัวเอง แล้วจึงแจ้งให้นักเรียนทุกคนมารับ
ในโกดังของสหกรณ์จัดซื้อจัดจำหน่าย เสี่ยวเหมยกอดแบบฟอร์มที่เพิ่งได้มา พลิกดูไปมาหลายสิบรอบ
หน้าแรก: ชื่อ, อายุ, เลขที่สอบ
หน้าที่สอง: ช่องกรอกคณะ—ตัวเลือกที่หนึ่ง, ตัวเลือกที่สอง, ตัวเลือกที่สาม ด้านหลังชื่อมหาวิทยาลัยมีสาขาวิชาตามมา
เสี่ยวเหมยยิ่งดูก็ยิ่งลนลาน “พี่ซิ่วเหอ จู่ ๆ ฉันก็รู้สึกว่าสอบยังไม่ยากเท่าเลือกคณะเลย”
หลี่หงเหมยยิ้มอยู่ข้าง ๆ “เธอไม่ใช่อยากเข้ามหาวิทยาลัยมาตลอดเหรอ”
“อยากก็อยากสิ” เสี่ยวเหมยเกาหัว “แต่พอให้เลือกเองจริง ๆ ฉันกลับไม่รู้ว่าที่ไหนดี”
พูดจบ เธอก็คลี่แบบฟอร์มออกอย่างระมัดระวัง “ครูเป็นไงบ้าง พยาบาลล่ะ หรือบัญชีดี” คำถามพรั่งพรูไม่หยุด โกดังพลันคึกคักขึ้นมา
ตอนนั้นเอง เสียงฝีเท้าดังมาจากหน้าประตู โจวจื้อหย่วนกลับมาแล้ว
เทียบกับตอนจากไปครั้งก่อน เขาผอมลงอย่างเห็นได้ชัด แขนเสื้อเชิ้ตสีเขียวทหารถูกพับขึ้นถึงศอก ในมือยังถือซองเอกสารอยู่
“สหายโจว!” เสี่ยวเหมยเหมือนเห็นผู้กอบกู้ “ช่วยฉันดูหน่อย ว่าฉันจะเลือกคณะยังไงดี”
โจวจื้อหย่วนรับแบบฟอร์มมา ดูอย่างละเอียดรอบหนึ่ง “คุณชอบอะไร”
“ฉันเหรอ” เสี่ยวเหมยถูกถามจนอึ้ง ตั้งแต่เด็กจนโต แทบไม่มีใครถามว่าเธอชอบอะไร
ผ่านไปครู่ใหญ่ เธอถึงเอ่ยว่า “ฉันชอบเป็นครู”
“ทำไมล่ะ”
“ครูสอนหนังสือได้ แล้วยังทำให้คนอื่นได้อ่านหนังสือด้วย”
หลังจากเสี่ยวเหมยพูดจบ ตัวเองยังแอบเขินนิด ๆ
“งั้นก็เลือกคณะครู” โจวจื้อหย่วนยื่นแบบฟอร์มคืนให้ “ต่อไปได้เป็นครู”
ตาของเสี่ยวเหมยเป็นประกายขึ้นทันที ราวกับหาเจอทิศทางเสียที “ได้จริงเหรอ”