ในบ้าน หลินเว่ยตงนั่งอยู่ข้างโต๊ะเตียงดิน
บนโต๊ะมีสมุดอ้างอิงการเลือกคณะเปิดอยู่
เขาได้กรอกตัวเลือกแรกไปแล้ว: มหาวิทยาลัยสำคัญประจำมณฑล สาขาวิศวกรรมเครื่องกล
สาขานี้เป็นคำแนะนำของอาจารย์หวัง มั่นคง มีหน้ามีตา และหลังจากเรียนจบก็มีตำแหน่งงานที่ดี
ทว่าสายตาของเขากลับไม่เคยตกลงบนใบสมัครเลย
เสียงพูดคุยจากลานบ้านดังแว่วเข้ามาเป็นระลอก—หลินซิ่วเหอ, ที่หนึ่งของสนามสอบจำลอง, มหาวิทยาลัยชิงหัว—คำเหล่านี้เหมือนเม็ดกรวดเล็ก ๆ ที่ติดอยู่ในหู บดขยี้จนน่ารำคาญ
เขาปิดสมุดเล่มนั้น หยิบกระดาษประเมินคะแนนของตัวเองออกมาจากลิ้นชัก
ตัวเลขบนนั้นเขียนอย่างหนักแน่น ทุกวิชาถูกคิดคำนวณสองรอบ: ภาษา, คณิตศาสตร์, การเมือง, วิทยาศาสตร์ รวมกันแล้วสูงพอ สูงกว่าการสอบจำลองเสียอีก
เขาจ้องมองตัวเลขชุดนั้น ผ่านไปครู่หนึ่ง ก็พลิกสมุดจดข้อผิดพลาดคณิตศาสตร์เล่มนั้นออกมาอีก
หน้าสุดท้ายเขียนไว้สี่ตัวอักษร: ที่หนึ่งของทั้งอำเภอ นั่นคือสิ่งที่เขียนก่อนการสอบจำลอง ครั้งนั้นเขาทำไม่สำเร็จ
ครั้งนี้ จะแพ้อีกไม่ได้
บ่ายแก่ ๆ หน้ากระดาษแดงที่หน้าสหกรณ์จัดซื้อจัดจำหน่ายยิ่งคึกคักขึ้นไปอีก
มีคนวางลูกอมผลไม้หนึ่งเม็ดไว้ที่ฝั่งของหลินเว่ยตง มีคนวางถั่วลิสงสองเม็ดไว้ที่ฝั่งของหลินซิ่วเหอ
ยังมีหนุ่มสาวอีกสองสามคนถึงกับไปหาชอล์กมา ขีดเส้นสองเส้นลงบนพื้น ด้านซ้ายเขียนว่า “เว่ยตง” ด้านขวาเขียนว่า “ซิ่วเหอ”