เช้าวันถัดมา เสี่ยวเหมยไม่ได้มาที่สหกรณ์จัดซื้อจัดจำหน่าย
ปกติเวลานี้ หล่อนคงอุ้มหนังสือวิ่งมาถึงแล้ว แต่วันนี้กลับไม่ปรากฏตัวเลย
หลี่หงเหมยมองออกไปนอกประตูหลายหน “แปลกจริง นอนเพลินอยู่รึเปล่านะ”
หลินซิ่วเหอจัดสบู่บนชั้นให้เรียบร้อย มือหยุดชะงักไปชั่วขณะ “ไม่น่าใช่”
ระยะหลังมานี้ เสี่ยวเหมยเคร่งเครียดเรื่องคะแนนสอบยิ่งกว่าใคร จะขาดงานโดยไร้สาเหตุได้อย่างไร
จวนเที่ยง มีเงาร่างหนึ่งปรากฏขึ้นตรงหน้าสหกรณ์ฯ
คือเสี่ยวเหมยนั่นเอง เพียงแต่ผิดแผกไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง—ผมเผ้ายุ่งเหยิง ขอบตาขาวแดงเรื่อราวกับไม่ได้นอนมาทั้งคืน
หลี่หงเหมยรีบรุดเข้าไปหา “เกิดอะไรขึ้น”
เสี่ยวเหมยไม่ได้ตอบ หล่อนเดินตรงเข้าห้องเก็บของ วางกระเป๋าหนังสือลงบนโต๊ะ แล้วนั่งลง ผ่านไปนานก็ยังไม่เปิดหนังสือ
“มีเรื่องอะไรหรือเปล่า” หลินซิ่วเหอถาม
เสี่ยวเหมยกัดริมฝีปาก เนิ่นนานกว่าจะเปล่งเสียงออกมาได้ “พ่อข้าจะจับข้าแต่งงาน”
ในห้องเก็บของนั้น มือของหลี่หงเหมยชะงักค้าง “หา”
“อยู่กองบัญชาการหมู่บ้านถัดไป อายุยี่สิบห้า ทำงานในโรงปั้นอิฐ” เสี่ยวเหมยพูดถึงตรงนี้ น้ำเสียงเริ่มสั่นคลอ “สินสอดหนึ่งร้อยแปดสิบหยวน”
หลี่หงเหมยลุกพรวดขึ้น “หนึ่งร้อยแปดสิบ”
ในยุคนี้ หลายคนหาเงินได้เท่านี้ต่อปียังยาก เจ้าสมบัติรัฐต้องตาเป็นมันแน่
เสี่ยวเหมยก้มหน้าจ้องพื้นโต๊ะ “เขาบอกว่าผลสอบยังไม่ออก ถ้าสอบไม่ติด เด็กผู้หญิงยังไงก็ต้องแต่งงาน”
ข้างนอกหน้าต่าง เสียงจักจั่นดังระงม คลื่นความร้อนเล็ดลอดผ่านรอยประตูเข้ามา ทว่าภายในห้องเก็บของกลับอึมครึมอุดอู้
หลี่หงเหมยโกรธจนทุบโต๊ะปัง “สอบเอ็นทรานซ์เพิ่งจบสิ้น เขาร้อนรนอะไรนักหนา”
เสี่ยวเหมยมิได้ต่อคำ หล่อนรู้จักพ่อของตนดีนัก—เงินสินสอดหนึ่งร้อยแปดสิบหยวนวางอยู่ตรงนั้น หลายถ้อยหลายคำก็พลอยไร้ความหมายไป
สักพัก จู่ๆ หล่อนก็เงยหน้าขึ้น “พี่ซิ่วเหอ ถ้าข้าสอบติดล่ะ สอบติดแล้วต้องแต่งไหม”
หลินซิ่วเหอมองนาง “เธออยากแต่งรึเปล่า”
เสี่ยวเหมยส่ายหน้าทันควัน “ข้าไม่อยาก” ตอบอย่างไม่ลังเลแม้แต่น้อย