วันที่สี่หลังจากประกาศผลสอบเอ็นทรานซ์
ที่ที่คึกคักที่สุดในคอมมูนหงฉีก็ยังเป็นสหกรณ์จัดซื้อจัดจำหน่าย
คนมาซื้อของมีไม่น้อย แต่คนมาคุยมีมากกว่า
หัวข้อก็มีเพียงเรื่องเดียว หลินซิ่วเหอ ที่หนึ่งของทั้งอำเภอ มหาวิทยาลัยชิงหัว
คำพูดไม่กี่คำนี้ลอยวนอยู่ในคอมมูนมาหลายวันแล้ว มีคนอิจฉา มีคนชื่นชม แน่นอน ก็มีคนที่รู้สึกไม่สบายใจ
ตอนเที่ยง ใต้ร่มไม้หน้าสหกรณ์จัดซื้อจัดจำหน่าย ป้าหลายคนกำลังนั่งเย็บพื้นรองเท้าอยู่
หวังซิ่วหลานก็อยู่ด้วย
“ปักกิ่งมันไกลนะ” เธอดึงด้ายออกจากพื้นรองเท้า “เด็กผู้หญิงวิ่งไปเรียนไกลขนาดนั้น ต่อไปกลับมาจะลำบาก”
ข้างๆ ไม่มีใครตอบ เธอพูดต่อ “ว่าแล้วไง เมืองเอกก็ดีจะตาย เด็กผู้หญิงจะเรียนไปเยอะแยะทำไมกัน”
ป้าเสิ่นขมวดคิ้ว “ซิ่วหลาน เขาสอบได้ที่หนึ่งของทั้งอำเภอเลยนะ”
“ที่หนึ่งของอำเภอแล้วยังไง” หวังซิ่วหลานวางพื้นรองเท้าไว้บนตัก “ที่หนึ่งต่อไปก็ต้องแต่งงานอยู่ดี”
คนข้างๆ พากันมองหน้ากันไปมา ใครก็รู้ว่าคำพูดนี้ไม่ถูก แต่ก็ไม่มีใครอยากหาเรื่องทะเลาะกับเธอ
ตอนนั้นเอง จักรยานคันหนึ่งมาจอดที่หน้าสหกรณ์จัดซื้อจัดจำหน่าย
ล้อรถม้วนฝุ่นขึ้นมาพรวดหนึ่ง โจวจื้อหย่วนมาแล้ว
พวกป้าเห็นเขาก่อน “จื้อหย่วนกลับมาแล้ว”
เสียงหวังซิ่วหลานสะดุดไปชั่วครู่ แล้วเสริมอีกประโยค “ฉันก็หวังดีกับเธอนะ ปักกิ่งทั้งคนทั้งที่ไม่คุ้นเคย เกิดเรื่องขึ้นมาจริงๆ จะทำยังไง”
โจวจื้อหย่วนจอดจักรยานให้เรียบร้อย หมุนตัวเดินเข้ามา
“เกิดเรื่องอะไร”
ใต้ร่มไม้เงียบกริบลงทันที หวังซิ่วหลานนึกไม่ถึงว่าเขาจะได้ยิน “ฉันแค่พูดเล่นน่ะ”