เช้าวันรุ่งขึ้น ลำโพงของสถานีกระจายเสียงคอมมูนหงฉีก็ดังขึ้น
"ประกาศ ประกาศ โปรดแจ้งให้ทุกหน่วยการผลิตของคอมมูนหงฉีทราบ วันนี้เจ้าหน้าที่จากสำนักงานศึกษาธิการอำเภอจะมาเยี่ยมชมการทำงานด้านการสอบเอ็นทรานซ์ที่คอมมูนของเรา"
ประกาศซ้ำสามรอบ หลายคนยังทานอาหารเช้าไม่ทันเสร็จ ก็พากันออกจากบ้าน
"คนจากในอำเภอมาแล้วหรือ?"
"มาทำอะไร?"
"ต้องถามอีกหรือ? ที่หนึ่งของทั้งอำเภออยู่ที่คอมมูนเรา ต้องมาเพราะหลินซิ่วเหอแน่นอน"
ข่าวแพร่สะพัดอย่างรวดเร็ว
สหกรณ์จัดซื้อจัดจำหน่ายเพิ่งเปิดประตู หน้าประตูก็มีคนยืนอยู่ไม่น้อยแล้ว
หลี่หงเหมยเพิ่งเช็ดเคาน์เตอร์เสร็จ มองออกไปข้างนอก สะดุ้งตกใจ: "ทำไมคนมาซื้อของเยอะกว่าวันตลาดนัดอีก?"
เสี่ยวเหมยโผล่หัวออกมา: "พวกเขาไม่ได้มาซื้อของหรอก"
"งั้นมาทำอะไร?"
"มาดูพี่ซิ่วเหอ"
แค่ประโยคเดียว หลี่หงเหมยก็หลุดหัวเราะออกมา
ก็จริง—คนพวกนี้มือเปล่าไม่ได้ถืออะไรเลย แค่ยืนคุยกันหน้าประตู เหลือบมองไปทางโกดังเป็นระยะ เหมือนกำลังดูอะไรแปลก ๆ
เก้าโมงเช้า รถจี๊ปคันหนึ่งแล่นเข้ามาในคอมมูนหงฉี ฝุ่นฟุ้งตลบ