“ของที่ส่งมาจากปักกิ่ง”
พอพูดประโยคนี้ออกมา ในโกดังของสหกรณ์จัดซื้อจัดจำหน่ายก็เงียบกริบลงทันที
ผู้เฒ่าสวียืนอยู่ตรงประตู ตัวเองก็ยังรู้สึกว่ามันเหลือเชื่ออยู่บ้าง
ทำงานเป็นบุรุษไปรษณีย์มาสิบกว่าปี เขาส่งทั้งธนาณัติ ส่งจดหมายตอบรับเข้าเรียน ส่งใบแจ้งเข้ากรม
แต่ของที่ส่งมาจากปักกิ่งให้คอมมูนหงฉีโดยเฉพาะ แถมยังให้เด็กสาวที่เพิ่งสอบเอ็นทรานซ์เสร็จ——เรื่องแบบนี้ เขาก็เพิ่งเคยเจอเป็นครั้งแรกเหมือนกัน
“ตกลงมันคืออะไรกันแน่” เสี่ยวเหมยอดใจไม่ไหว
ผู้เฒ่าสวีส่ายหน้า “ไม่รู้ ทางไปรษณีย์ไม่ได้บอก บอกแค่ว่าต้องลงทะเบียน ของมาถึงเมื่อไหร่ให้รีบเอาไปส่งทันที”
หลี่หงเหมยเริ่มคิดฟุ้งซ่านไปแล้ว “จะเป็นจดหมายตอบรับรึเปล่า”
“จะเร็วขนาดนั้นเลยเหรอ”
“แล้วจะอะไรได้อีกล่ะ”
หลายคนพูดกันคนละคำสองคำ ในโกดังยิ่งคึกคักขึ้นเรื่อยๆ
หลินซิ่วเหอเก็บซองเอกสารใส่ให้เรียบร้อย “รอของมาถึงก่อนแล้วค่อยว่ากัน”
ผู้เฒ่าสวีพยักหน้า “ก็จริง เอาเป็นว่าช่วงนี้ฉันจะคอยจับตาดูให้ก่อน”
พูดจบแล้ว ก็เสริมอีกว่า “ตอนนี้คนทั้งคอมมูนจับตาดูฉันอยู่”
ทุกคนในห้องพากันหัวเราะออกมา
นี่มันเรื่องจริง ตอนนี้ผู้เฒ่าสวีไปไหนก็มีแต่คนถาม——มีจดหมายตอบรับรึยัง มีจดหมายจากปักกิ่งรึยัง มีข่าวการรับเข้าเรียนรึยัง
บุรุษไปรษณีย์คนหนึ่งกลับกลายเป็นคนที่ได้รับความสนใจที่สุดในคอมมูนไปเสียอย่างนั้น