ในโกดังเหลือเพียงเสียงพลิกกระดาษ
ใบสมัครแผ่นนั้นวางแผ่อยู่บนโต๊ะ ตรงขอบม้วนงอขึ้นเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่าถูกใครหยิบจับมาหลายครั้ง
หลินซิ่วเหอพลิกกระดาษไปหน้าสุดท้าย เนื้อหาคำขอมียู่อันเดียว——
ขอให้ยกเลิกสิทธิ์การเข้าสอบเอ็นทรานซ์ของหลินซิ่วเหอ
เหตุผล: ความเห็นในครอบครัวไม่เป็นเอกฉันท์
ผู้ยื่นคำขอ: หลินเจี้ยนกั้ว
นอหน้าต่างมีเสียงกริ่งรถจักรยานดังผ่าน ทีละเสียง ภายในโกดังกลับยิ่งเงียบสงัด
โจวจื้อหย่วนดึงเอกสารอีกแผ่นออกมาน วางไว้ข้าง ๆ “เมื่อวนโรงเรียนประจำอำเภอจัดระเบียบแฟ้มเอกสาร มีคนพบเข้า โดยตั้งใจว่าจะส่งคืนตามขั้นตอน พอดีผมเห็นเข้า”
หลินซิ่วเหอนำใบสมัครมาวางให้เรียบอีกครั้ง ชื่อบนกระดาษแผ่นนั้น เธอรู้จักมาสอชชีวิต
เมื่อชาติก่อน หลินเจี้ยนกั้วไม่คยลงมือทำอะไรมากนัก ส่วนใหญ่เขานั่งอยู่ตรงนั้น ปล่อยให้หวังซิ่วหลานวุ่นวาย แต่คนที่ตัดสินใจเด็ดขาดนั้น เป็นเขามาโดยตลอด
“ยื่นไปตั้งแต่เมื่อไหร่”
“เมื่อวานซืน”
เมื่อวานซืน? ตรงกับช่วงจดหมายกล่าวหาพอดี
หลินซิ่วเหอพับใบสมัคร ยัดใส่ซอง ท่าทางนิ่งเจียน
โจวจื้อหย่วนยืนพิงข้างชั้นหนังสือ มองเธอตลอดเวลา “จะเอายังไงต่อ”