อีกด้านหนึ่ง สำนักงานคอมมูน
เสี่ยวเหมยกุมจดหมายรับรองไว้ในมือ อ่านซ้ำไปมาสามรอบ กระดาษร้อนผ่าวเพราะถูกมือเธอลูบคลำ ด้านล่างสุดประทับตราสีแดงสด—แดงฉาน
เจ้าหน้าที่ยื่นเอกสารอีกสองสามแผ่นมาให้ “ถือดี ๆ อย่าทำหาย ใช้ตอนสอบทุกอย่าง”
เสี่ยวเหมยรีบพยักหน้า ยัดเอกสารใส่กระเป๋าผ้า แล้วตรวจดูอีกครั้งจนแน่ใจว่าครบ จึงออกจากสำนักงาน
เธอวิ่งเหยาะ ๆ ตลอดทาง ตรงไปยังสหกรณ์จัดซื้อจัดจำหน่าย เหงื่อเต็มหน้าผาก
เมื่อเห็นหลินซิ่วเหอเข็นรถเข้ามาในลาน เธอก็โบกมือทันที “พี่ซิ่วเหอ!”
เสียงใสราวนกกระจอกบนกิ่งไม้
หลินซิ่วเหอหยุดรถ “เสร็จแล้วเหรอ?”
เสี่ยวเหมยหยิบจดหมายรับรองออกมา คลี่ออก ตราประทับสีแดงสะท้อนแสงอาทิตย์ “เสร็จแล้วค่ะ เงินช่วยเหลืออนุมัติแล้ว ค่าสมัครคืนมาส่วนหนึ่ง ตอนไปสอบในอำเภอจะพักที่เกสต์เฮาส์ได้ด้วย จดหมายรับรองก็เรียบร้อย”
เธอพูดเร็ว หางตาและคิ้วเต็มไปด้วยรอยยิ้ม ความดีใจนั้นซ่อนไม่มิด
พูดจบ เธอก็ล้วงถุงผ้าเล็ก ๆ ออกมาจากกระเป๋า “นี่ให้พี่”
ข้างในเป็นเงินย่อย—เหมาเดียว สองเหมา ห้าเหมา เรียงกันเป็นระเบียบ
“หนูขอคืนส่วนหนึ่งก่อน ที่เหลือจะคืนทีหลังนะคะ”
หลินซิ่วเหอผลักถุงผ้ากลับ “เก็บไว้ซื้อสมุดเถอะ ต้องใช้สอบ”
เสี่ยวเหมยยืนกอดถุงผ้าไว้ ใบหลิวถูกสายลมพัดดังซ่า ๆ
ผ่านไปครู่ใหญ่ เธอจึงเอ่ยขึ้น “พี่ซิ่วเหอ ต่อไปหนูมาหาพี่บ่อย ๆ ได้ไหม?”
“มาทำอะไร?”
“มาคุยเล่น ขอยืมหนังสือ ข้อที่ทำไม่ได้ก็อยากถามพี่”