เช้าวันรุ่งขึ้น ฟ้ายังไม่ทันสว่างดี ผู้เฒ่าสวีก็ตื่นเสียแล้ว
ไม่ใช่ตื่นเอง แต่ถูกเสียงเคาะประตูปลุก
"ผู้เฒ่าสวี! ผู้เฒ่าสวีตื่นหรือยัง?"
ผู้เฒ่าสวีนอนบนเตียง มองเพดานอยู่นานก็ไม่ยอมขยับ ไม่ต้องถามก็รู้ว่าเป็นใคร
หลายวันมานี้ มีคนมาถามทุกวัน—ถามจดหมายตอบรับ ถามจดหมายจากปักกิ่ง ถามว่ามีพัสดุมาหรือไม่
ทำเอาเขาเองที่เป็นบุรุษไปรษณีย์กลับยุ่งยิ่งกว่าคณะทำงานของคอมมูนอีก
เสียงตะโกนจากนอกประตูดังขึ้นอีกครั้ง "ผู้เฒ่าสวี! วันนี้ไปอำเภอไหม?"
ผู้เฒ่าสวีลุกขึ้นนั่งในที่สุด "ไป! ไปทุกวัน! จดหมายตอบรับมาถึงฉันจะซุกซ่อนเอาไว้ได้หรือ?"
เสียงหัวเราะดังแว่วมาจากนอกประตูทันที แต่คนก็ยังไม่ไป เห็นชัดว่ายังอยากถามอีก
ผู้เฒ่าสวีผลักหน้าต่างออกไปตรง ๆ "รีบกลับบ้านไปกินข้าวเถอะ มาถึงแล้วฉันจะไปส่ง"
"มาจริง ๆ แล้วหรือ?"
"ถ้าฉันรู้ว่ามาหรือยัง ฉันก็คงไม่เป็นบุรุษไปรษณีย์แล้ว"
คราวนี้ ด้านนอกถึงยอมจากไป
ผู้เฒ่าสวีกลับมาแต่งตัวใหม่ แต่ในใจก็รู้สึกคันยุบยิบไม่น้อย
เพราะเมื่อวานนี้ที่ทำการไปรษณีย์ประจำอำเภอได้เอาสมุดลงทะเบียนให้เขาดูต่างหาก—การติดตามจดหมายสำคัญ หลินซิ่วเหอ
ชื่อนี้ตอนนี้ถูกบันทึกอยู่ในระบบไปรษณีย์แล้ว ทำงานมาหลายปี การได้รับการดูแลพิเศษแบบนี้ เขาพึ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรก