"บางคน ยิ่งเราถอยหนึ่งก้าว นางก็ยิ่งรุกคืบเข้ามาสิบก้าว"
โจวจื้อหย่วนเดินจากไปแล้ว
ภายในห้องทำงานกลับคืนสู่ความเงียบสงบอีกครั้ง
ทว่าหลินซิ่วเหอยังคงยืนอยู่ที่เดิม ไร้ปฏิกิริยาตอบสนองเป็นเวลานาน
ประโยคนี้ นางคุ้นเคยยิ่งนัก จนถึงขั้นหัวใจกระตุกวูบ
ในชาติก่อนที่นอนอยู่บนเตียงโรงพยาบาลเป็นเวลาหลายปี นางเคยคิดนับครั้งไม่ถ้วน เหตุใดตนจึงตกอยู่ในสภาพนั้น
ภายหลังในที่สุดก็เข้าใจ—มิใช่เพราะชะตากรรมไม่ดี แต่เพราะนางถอยมากเกินไป
ถอยจากงาน ถอยจากโอกาส ถอยจากอนาคตข้างหน้า ถอยจนถึงที่สุด แม้แต่ชีวิตก็แทบจะถอยจนสิ้น
และเมื่อครู่ โจวจื้อหย่วนเอ่ยประโยคที่เกือบจะเหมือนกันออกมา
เป็นเรื่องบังเอิญหรือ?
หลินซิ่วเหอขมวดคิ้วเข้าหากัน ทว่านางยังมิทันได้ทบทวนให้ละเอียด หัวหน้าเจ้าก็ได้ทุบโต๊ะดังปังเสียก่อน "เอาล่ะ เรื่องเรียบร้อยแล้ว ทำงานต่อเถิด ช่วงบ่ายยังมีของต้องตรวจนับอีก"
ผู้คนภายในห้องทำงานต่างแยกย้ายกันไป
หลินซิ่วเหอเองก็เก็บงำห้วงความคิดกลับคืนมา เริ่มจัดระเบียบรายการสินค้า
เพียงแต่นางมิได้สังเกตเห็น
ที่ปลายสุดทางเดินด้านนอกประตู โจวจื้อหย่วนยืนอยู่ริมหน้าต่าง แววตามองผ่านกระจกเข้าไปยังห้องทำงานอย่างเงียบๆ
แล้วจึงถอนสายตากลับมา สีหน้าเรียบเฉย
ไม่มีใครรู้ว่า ในชั่วขณะที่ได้เห็นหวังซิ่วหลานพุ่งเข้ามาเมื่อครู่ เขาก็หวนนึกถึงชาติก่อน—นึกถึงฤดูหนาวครั้งนั้น นึกถึงคนที่มิอาจช่วยเหลือได้ทันอีกต่อไป