"สายไปแล้ว"
น้ำเสียงของหลินซิ่วเหอเรียบเฉย ทว่ากลับเหมือนมีดกรีดลึกเข้าไปในใจของหวังซิ่วหลาน
"อะไรสายไปแล้ว!" หวังซิ่วหลานระเบิดขึ้นทันใด "ข้าเป็นแม่ของเจ้า! ข้าไม่ยินยอม! เรื่องนี้ไม่นับ!"
ภายในสำนักงานเงียบกริบจนได้ยินเสียงเข็มตก
หวังกุ้ยเฟินเอ๋ออึ้งไปแล้ว นางทำงานอยู่ในคอมมูนมานานปี เคยพบคนมาเอะอะเรื่องทะเบียนบ้าน เคยพบคนมาเอะอะเรื่องที่ดิน แต่ไม่เคยพบใครมาอาละวาดเรื่องงานของลูกสาวเลยสักครั้ง
"สหายท่านนี้" หวังกุ้ยเฟินวางปากกาลง "ใจเย็นลงก่อนเถิด"
"ใจเย็น?" น้ำเสียงหวังซิ่วหลานยิ่งแหลมคม "นางเกิดมาจากข้า! งานของนาง ไฉนไม่ปรึกษาหารือกับครอบครัว? ไฉนถือสิทธิ์ตัดสินใจเอง?"
ผู้คนในสำนักงานมองหน้ากันเลิ่กลั่ก ไม่รู้ว่าควรพูดอะไร
สุดท้ายหัวหน้าเจ้าอดไม่ไหว "ถือสิทธิ์อะไร? ถือสิทธิ์ที่นางสอบเข้าได้! ตอนสอบ ลูกชายเจ้าอยู่ที่ไหน?"
คำพูดเดียว ทำให้หวังซิ่วหลานหน้าซีดข้าว แต่ไม่นานนางก็เชิดหน้าตะโกน "นางเป็นพี่สาว! พี่สาวก็ต้องช่วยน้องชาย! จะว่าไปอีก เด็กผู้หญิงตัวเล็กแค่นี้ ไม่ช้าก็ต้องแต่งงาน!ให้งานอยู่ในมือนางจะมีประโยชน์อะไร?"
บรรยากาศเงียบสงัดลงไปชั่วขณะ
วินาทีต่อมา หวังกุ้ยเฟินหัวเราะเย็น "พูดเช่นนี้ สาวๆ ทั่วหล้าต่างก็ไม่ต้องออกไปทำงาน ต่างก็ยกงานให้น้องชายพี่ชายไปเสียสิ?"