"เงินเดือนของฉัน ฉันเก็บไว้เอง"
ในลานบ้านเงียบสงัดลงในพริบตา
สายลมนอกลานพัดผ่านยอดไม้ เงียบเชียบกดดัน
รอยยิ้มบนใบหน้าหวังซิ่วหลานแข็งค้าง ราวกับไม่ได้ยินชัด
"เธอว่าอะไรนะ?"
หลินซิ่วเหอมองนาง "ฉันบอกว่า เงินเดือนฉันเก็บไว้เอง ต่อไปก็เช่นกัน"
สี่คำสุดท้ายหลุดออกไป สีหน้าหวังซิ่วหลานเปลี่ยนเป็นย่ำแย่
"ต่อไปก็ด้วย? หลินซิ่วเหอ! เธอบ้าไปแล้วหรือไง!"
เสียงแหลมกรีดผ่านลานบ้าน
"เธอกินข้าวของที่บ้าน! อยู่บ้านของที่บ้าน! เงินเดือนไม่ให้ที่บ้านแล้วจะให้ใคร?"
มาแล้ว!
เป็นไปดังคาด วาทกรรมเดิมอีกแล้ว หลินซิ่วเหอสีหน้าสงบ ในใจคาดการณ์ไว้ก่อนแล้ว
ในใจนางรู้ดี ชาติก่อนตอนแรกจ้องจะเอางานของนาง ตอนนี้งานลงตัวแล้ว พวกเขาก็เบนความสนใจมาที่เงินเดือน
หวังซิ่วหลานเป็นเช่นนี้มาตลอด จับอนาคตไม่ได้ ก็ต้องกำเงินในมือให้แน่น