หลังจากออกจากโรงเรียนมัธยมในอำเภอ หลินซิ่วเหอก็ควรกลับไปที่สหกรณ์จัดซื้อจัดจำหน่าย เพราะช่วงบ่ายยังต้องทำงาน
แต่เธอขี่จักรยานไปได้ไม่ไกลนัก สมองกลับมีแต่ภาพดวงตาคู่นั้นตลอดเวลา
เสี่ยวเหมยยืนอยู่หน้ากระดานประกาศ มองดูประกาศเพิ่มเติม ดวงตาเปล่งประกายราวกับเปลวไฟ แต่ในวินาทีต่อมา ก็ถูกใครบางคนดับวูบลงอย่างไร้ปรานี
หลินซิ่วเหอคุ้นเคยกับความรู้สึกแบบนั้นดีเหลือเกิน
ในชาติที่แล้ว เธอเองก็เคยเผชิญมา
เมื่อคิดถึงตรงนี้ จู่ ๆ เธอก็เปลี่ยนเส้นทางจักรยาน มุ่งหน้าไปยังหมู่บ้านสกุลเจ้า
โจวจื้อหย่วนตามไปข้างหลัง โดยไม่ถามว่าทำไม เหมือนคาดเดาไว้ล่วงหน้าว่าเธอจะไป
ตลอดเส้นทาง ลมพัดแรงจนใบหน้าเจ็บแสบ
ครึ่งชั่วโมงต่อมา ทั้งสองก็มาถึงหมู่บ้านสกุลเจ้า
เพิ่งจะถึงปากทางเข้าหมู่บ้าน ก็ได้ยินคนกำลังวิพากษ์วิจารณ์กัน
"บ้านพ่อเฒ่าเจ้านี่โชคดีจริง ๆ ตระกูลหลี่ยอมให้ของหมั้นถึง 180 หยวน"
"นั่นมันเงินก้อนใหญ่เลยนะ"
"เด็กหญิงเสี่ยวเหมยคนนี้ราคาดีจริง"
หลายคนพูดจบก็พากันหัวเราะ
ฝีเท้าของหลินซิ่วเหอค่อย ๆ หยุดชะงัก
180 หยวน ในปี 1977 นับว่าไม่น้อยเลยจริง ๆ แถมยังมากกว่ารายได้ต่อปีของใครหลายคนเสียด้วย
ไม่แปลกที่ครอบครัวสกุลเจ้าจะไม่ยอมปล่อยไป
ทั้งสองเดินตามเส้นทางเข้าไปในหมู่บ้าน ไม่นานก็พบบ้านสกุลเจ้า
ประตูรั้วลานบ้านไม่ได้ปิด มีเสียงทะเลาะดังมาจากด้านใน
"ฉันไม่แต่ง!" เสียงนั้นสั่นเครือปนสะอื้น นั่นคือเสี่ยวเหมย
"แกมีสิทธิ์พูดด้วยเหรอ?" พ่อเจ้าตวาดด้วยความโกรธ "หนังเรียนจนโง่หรือไง? สอบเข้ามหาวิทยาลัย? แกไม่ส่องกระจกดูตัวเองเสียบ้าง! ตระกูลหลี่เขายอมให้ของหมั้น 180 หยวน แกยังไม่รู้จักสำนึกอีก?"
ในลานบ้านเงียบกริบไปชั่วขณะ
จากนั้น เสียงของเสี่ยวเหมยก็ดังขึ้นอีกครั้ง ดูหนักแน่นกว่าเดิม "หนูอยากสอบเข้ามหาวิทยาลัยค่ะ สอบติดแล้วหนูหาเงินได้ หนูเลี้ยงตัวเองได้"
เพี๊ยะ!
เสียงตบหน้าอันกังวานดังขึ้น
ในลานบ้านเงียบสนิทลงในทันที