เช้าวันต่อมา หลินเว่ยตงก็ออกจากบ้าน
ในอ้อมกอดมีหนังสือเรียนหลายเล่ม ห่อด้วยกระดาษหนังสือพิมพ์เก่าอย่างมิดชิด ราวกับกำลังกอดสมบัติล้ำค่า แท้จริงแล้ว ในสายตาของเขา สิ่งเหล่านี้คือเงิน
เมื่อคืนนี้ เขากับหวังซิ่วหลานคำนวณกันเรียบร้อยแล้ว หนังสือคณิตศาสตร์เล่มละสองหยวน ฟิสิกส์เล่มละสองหยวน ภาษาอังกฤษแพงกว่านั้นอีก ถ้าขายได้ทั้งหมด อย่างน้อยก็ได้เงินสิบกว่าหยวน
คิดถึงตรงนี้ หลินเว่ยตงก็เดินย่างก้าวเบาสบายขึ้นมาก
ไม่นานนัก เขาก็มาถึงย่านใกล้โรงเรียนมัธยมประจำอำเภอ ที่นี่มีคนเตรียมตัวสอบเอ็นทรานซ์มาชุมนุมกันไม่น้อย แถมยังเป็นจุดที่ขายหนังสือคึกคักที่สุดช่วงนี้
เป็นไปตามคาด ยืนได้แค่ครู่เดียว ก็มีคนเดินเข้ามาหา
“มีหนังสือเรียนไหม”
“มี” หลินเว่ยตงกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันที “คณิตศาสตร์ ม.ปลาย ฟิสิกส์ ภาษาอังกฤษ มีหมด”
ดวงตาของชายหนุ่มเป็นประกาย “ราคาเท่าไหร่”
“เล่มละสองหยวน”
อีกฝ่ายครุ่นคิดแล้วพยักหน้า “ได้ ขอดูหน่อย”