“หลีกไป! หลีกไปให้หมด!”
หวังซิ่วหลานเบียดฝูงชนเข้าไปข้างใน เมื่อครู่ได้ยินว่าที่บ้านมีคนมุงกันอยู่กลุ่มใหญ่ นางขาอ่อนแรง วางของในมือแล้ววิ่งมาเลย
ตลอดทางวิ่งมาเร็วเกินไป ผมข้างขมับกระเซิงยุ่งเหยิง สีหน้าเร่งร้อนทั้งขุ่นเคือง ช่างดูไม่ได้ยิ่งนัก
กว่าจะเบียดเข้ามาอยู่แถวในสุดได้ก็เหนื่อยแทบขาดใจ นางเห็นหลินเว่ยตงก้มหน้ายืนอยู่กลางวงคน กอดหนังสือเรียนไว้แนบอกหลายเล่ม ท่าทางห่อเหี่ยว ซังกะตาย กระทั่งเงยหน้าขึ้นมองใครยังไม่กล้า เพื่อนบ้านละแวกนี้ที่ห้อมล้อมอยู่ จ้องมองมาเป็นวงๆ แววตาพินิจพิเคราะห์ เต็มไปด้วยคำครหา มองแล้วให้รู้สึกอึดอัดไปทั้งตัว
“เว่ยตง!” หวังซิ่วหลานใจหายวาบ ฉุดกระชากบุตรชายมาซ่อนไว้ข้างหลังตนให้พ้นจากสายตาคนทันที กวาดตามองคนที่มามุงดูเหตุการณ์รอบหนึ่ง เอ่ยปากถาม “เกิดอะไรขึ้นกันแน่? พวกท่านมามุงกันอยู่ตรงนี้ทำไม?”
คนที่อยู่ตรงนั้นมองหน้ากันไปมา ไม่มีใครปริปากพูดก่อน ที่เกิดเหตุเงียบไปหลายวินาที เหลือเพียงเสียงหอบหายใจเบาๆ โดยรอบ
สุดท้าย หลี่หงเหมยซึ่งยืนอยู่ตำแหน่งข้างหน้าพูดขึ้นก่อน ด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไม่กล่าวเกินจริงแม้แต่น้อย เพียงเล่าข้อเท็จจริงให้ฟังว่า “ท่านป้า หนังสือพวกนี้เป็นของซิ่วเหอทั้งนั้น เป็นเว่ยตงรื้อค้นออกมาแล้วกะจะเอาไปขายเอาเงิน”
คำพูดฟังดูสุภาพ แต่ความหมายภายในนั้นกระจ่างแจ้ง ทุกคนที่อยู่ที่นั่นฟังแล้วเข้าใจแจ่มแจ้งชัดเจน
สีหน้าของหวังซิ่วหลานเปลี่ยนไปหลายครั้งติดๆ กัน สูดลมหายใจกลั้นใจไว้พลางเบ่งเสียงตะโกนว่า “ของของซิ่วเหออะไรกัน? อยู่บ้านเดียวกันทั้งครอบครัว ข้าวของจะแบ่งแยกกันชัดเจนอย่างนั้นได้ยังไง!”
เปรี้ยงเดียว ฝูงชนก็ระเบิดเสียงเซ็งแซ่ขึ้นมาทันใด
“มาอีกแล้ว เอาคำพูดที่ว่าคนครอบครัวเดียวกันมาใช้อีกแล้ว! ตอนแย่งงานของซิ่วเหอทำไมไม่พูดว่าเป็นคนครอบครัวเดียวกัน ตอนได้เงินเดือนทำไมไม่เอามาแบ่งกันทั้งบ้าน?”