วันที่สามหลังจากได้รับจดหมายรับรอง หลินซิ่วเหอก็สมัครสอบเอ็นทรานซ์เสร็จเรียบร้อย
ตอนเดินออกจากโรงเรียนมัธยมประจำอำเภอ เธอยืนอยู่หน้าประตูโรงเรียน มองใบตอบรับการสมัครในมือ รู้สึกเหมือนอยู่ในภวังค์
ชาติที่แล้ว เธอไม่เคยแม้แต่จะได้แตะใบสมัคร แต่ชาตินี้ เธอยืนอยู่หน้าประตูสนามสอบแล้ว เหลืออีกเพียงก้าวสุดท้ายก็จะถึงวันสอบเอ็นทรานซ์
คิดได้ดังนั้น เธอจึงพับใบตอบรับอย่างประณีต ใส่ไว้ในกระเป๋าเสื้อด้านใน แล้วขี่จักรยานกลับโกดัง
ตลอดทาง อารมณ์ของเธอสดใสยิ่ง
ทว่าวินาทีที่ผลักประตูโกดัง รอยยิ้มบนใบหน้าก็พลันจางหายไป
ผิดปกติ มันผิดปกติเกินไป
โกดังก็ยังเป็นโกดังเดิม—โต๊ะ ฐานเตียง ตะเกียงน้ำมันก๊าด ต่างอยู่ที่เดิม แต่เธอกลับรู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างไม่ถูกต้อง เป็นความรู้สึกขัดเขินที่ยากจะอธิบาย คล้ายมีสิ่งของถูกเคลื่อนย้าย
หลินซิ่วเหอค่อย ๆ เดินเข้าไป สายตากวาดมองรอบทิศ
วินาทีถัดมา เธอชะงัก
หนังสือเรียนบนโต๊ะ มันเอียง
เพียงเล็กน้อยเท่านั้น คนทั่วไปคงมองไม่ออก แต่เธอมองออก—เพราะหนังสือเหล่านี้เป็นหนังสือที่เธอจัดวางเองทุกวัน ถูกเรียงอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย แต่ตอนนี้ หนังสือคณิตศาสตร์เล่มบนสุดกลับเบี้ยวไปครึ่งนิ้ว