"จะไปก็ไป"
สามคำนี้ ทำให้ทั้งตระกูลหลินเงียบกริบ
ไม่มีใครคาดคิดว่า หลินซิ่วเหอจะตอบตกลงอย่างไม่อิดออดเช่นนี้
นางหันหลังกลับเข้าห้อง โดยไม่กระแทกประตู ไม่ร้องไห้ และไม่โต้เถียงเหมือนอย่างเคย—เพียงแต่เงียบ ๆ เริ่มเก็บข้าวของ
นอกห้อง หวังซิ่วหลานเป็นคนแรกที่ได้สติ
"ทำเป็นวางมาด แน่นอนว่าต้องทำเป็นวางมาด" นางหัวเราะเย็น "เด็กสาวคนหนึ่ง จะย้ายออกกลางดึกเนี่ยนะ? นางกล้ารึ?"
หลินเว่ยตงไม่ได้เอ่ยปาก แต่ในใจก็คิดว่าเป็นไปไม่ได้
หลายปีมานี้ หลินซิ่วเหอแม้แต่จะไปอำเภอยังต้องรายงานล่วงหน้า แล้วจะให้นางย้ายออกไปอยู่คนเดียว? ใครจะเชื่อ?
มีเพียงหลินเจี้ยนกั้วที่ขมวดคิ้ว สูบบุหรี่มวนแล้วมวนเล่า
ไม่รู้เพราะเหตุใด เขารู้สึกมาตลอดว่า ครั้งนี้ไม่เหมือนเดิม
ในห้อง หลินซิ่วเหอเปิดหีบไม้ออกแล้ว
หีบเก่ามาก ขอบถลอกจนเห็นเนื้อไม้สีจาง—เป็นของที่นางได้มาตอนอายุสิบหก แลกด้วยแต้มงานที่สะสมไว้
ข้างในมีของไม่มาก: เสื้อผ้าเก่าสองชุด รองเท้าผ้าหนึ่งคู่ พจนานุกรมหนึ่งเล่ม แล้วก็หนังสือเรียนมัธยมปลายอีกสองสามเล่ม