วันที่ห้าหลังจากใบตอบรับมาถึง คอมมูนหงฉีก็เริ่มง่วนอยู่กับการเตรียมงานเลี้ยงฉลองสอบติด
หัวหน้าหวังแทบจะวิ่งเข้าวิ่งออกสหกรณ์จัดซื้อจัดจำหน่ายทุกวัน วันนี้ไปลงทะเบียนโต๊ะเก้าอี้ พรุ่งนี้ไปนับตั๋วปันส่วนเนื้อหมู วันถัดไปก็เริ่มจัดสถานที่
ทั้งคอมมูนคึกคักเหมือนช่วงตรุษ
ตรงกันข้าม ตัวเอกอย่างหลินซิ่วเหอกลับว่างลง
ช่วงสาย เธอไปที่อำเภอเพื่อดำเนินเรื่องย้ายทะเบียนบ้าน
ตอนออกจากฝ่ายการศึกษาก็จวนเที่ยง ดวงอาทิตย์เดือนสิงหาคมแผดเผ้า ผู้คนบนท้องถนนไม่มากนัก
หลินซิ่วเหอเหลือบดูเวลา นึกขึ้นได้เรื่องหนึ่ง—โรงงานเครื่องจักรกลอำเภออยู่ไม่ไกลจากที่นี่ ระยะนี้โจวจื้อหย่วนประจำอยู่ที่นั่นตลอด
ลังเลครู่หนึ่ง สุดท้ายเธอก็เดินไป
หน้าประตูโรงงาน ยามจำเธอได้
ช่วงนี้ชื่อเสียงที่สอบได้ที่หนึ่งของทั้งอำเภอไม่น้อย ทั้งลงหนังสือพิมพ์ ออกอากาศทางวิทยุ แม้แต่คนในอำเภอหลายคนก็รู้จัก
“มาหาช่างเทคนิคโจวหรือ” ยามถามพร้อมยิ้ม
หลินซิ่วเหอพยักหน้า
“อยู่ที่โรงงาน เข้าไปได้เลย”
เพิ่งก้าวเข้าไปในเขตโรงงาน ก็ได้ยินเสียงเครื่องจักรดังกระหึ่มมาแต่ไกล
คนงานหลายคนห้อมล้อมอยู่ข้างอุปกรณ์เครื่องหนึ่ง ผู้บริหารโรงงานก็อยู่ด้วย ดูเหมือนกำลังปรับแต่งอะไรบางอย่าง