โจวจื้อหย่วนวางกระดาษแผ่นนั้นลงบนโต๊ะ
“วันนี้ไปอำเภอเลยถามมาให้”
“อะไรเหรอ”
“รถไปปักกิ่ง”
หลินซิ่วเหอก้มมอง กระดาษออกเหลืองเล็กน้อย ด้านบนสุดพิมพ์ตัวอักษรไว้สองสามตัว
《ตารางเดินรถโดยสาร》
ด้านล่างเป็นตัวหนังสือเล็ก ๆ เรียงรายเต็มไปหมด
อำเภอ เมืองเอก ปักกิ่ง
ครั้งแรกที่สามสถานที่นี้ถูกเชื่อมเป็นเส้นเดียวกัน
หลินซิ่วเหอมองอยู่นาน
ชาติก่อน เธอไม่เคยจากแผ่นดินนี้ไปไหนเลย
ไกลสุดก็แค่ไปโรงพยาบาลประจำอำเภอ
แต่ตอนนี้ ปักกิ่งไม่ได้เป็นเพียงชื่อบนแผนที่อีกแล้ว หากเป็นรถไฟขบวนหนึ่งที่เธอกำลังจะขึ้นไป
เสี่ยวเหมยไม่รู้ว่าเข้ามาใกล้ตั้งแต่เมื่อไหร่
“ขอดูหน่อย”
เธอจ้องตารางรถไฟอยู่นาน ทันใดนั้นก็ร้องอุทาน
“สองวันกับอีกหนึ่งคืน”
หลี่หงเหมยก้มหน้ามาดูด้วย
“นานขนาดนี้เลย”
โจวจื้อหย่วนพยักหน้า
“ระหว่างทางต้องต่อรถด้วย ไปถึงเมืองเอกก่อน แล้วค่อยนั่งรถไฟขึ้นเหนือ”
เสี่ยวเหมยฟังแล้วอึ้งไป
“ต้องเอาอาหารไปกี่มากน้อย”
พูดจบประโยคเดียว คนในสวนต่างพากันหัวเราะ แต่พอหัวเราะเสร็จ จู่ ๆ กลับเงียบสงัด