“จะปล่อยให้มันจบแบบนี้ไม่ได้!”
พ่อของหลิวกระแทกฝ่ามือลงบนโต๊ะ ถ้วยกระเบื้องเคลือบถึงกับกระเด้งกระดอน
ในลานบ้านเงียบกริบลงในทันที ทุกคนรู้ดี ปัญหาของจริงกำลังมาเยือนแล้ว
“ห้าสิบหยวนนะ ไม่ใช่ห้าเหมา! วันนี้มันขโมยของบ้านฉันได้ พรุ่งนี้มันก็กล้าขโมยของบ้านคนอื่นใช่ไหม? เรื่องนี้ต้องแจ้งตำรวจ!”
เมื่อสามคำสุดท้ายหล่นลง อากาศราวกับหยุดนิ่ง
“แจ้งตำรวจ” ในหน่วยการผลิตปี 1977 คำสี่คำนี้หนักหน่วงเกินไป หนักจนผู้คนใจสั่น
หวังซิ่วหลานหน้าซีดเผือดทันที “ท่านหลิว! อย่า! เด็กรู้แล้วว่าผิด!”
“รู้ว่าผิด?” พ่อของหลิวโกรธจนหัวเราะออกมา “รู้ว่าผิดแล้วเงินมันจะคืนมาเองหรือ? ฉันบอกเลยนะ วันนี้ถ้าไม่ให้คำพูด เรื่องนี้ไม่จบ!”
เสียงวิพากษ์วิจารณ์ในลานบ้านดังขึ้นเรื่อยๆ
“คราวนี้ลุกลามใหญ่แล้ว”
“ห้าสิบหยวนนะ เป็นข้าก็แจ้งตำรวจ”
“ขโมยเงินไม่ใช่เรื่องเล็กนะ”
คำพูดแต่ละประโยคลอยเข้าหู หลินเว่ยตงยืนอยู่กลางลาน ใบหน้ายิ่งซีดเผือด
ในที่สุดเขาก็เริ่มกลัว
ก่อนหน้านี้ตอนขโมยเงิน เขาไม่ได้คิดอะไรมากมายเลย แค่คิดว่าตัวเองกำลังลงทุน รอให้หนังสือขายได้ กำไรก็จะงอกเงย แป๊บเดียวก็จะอุดรูรั่วได้โดยไม่มีใครรู้