เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น หลินซิ่วเหอก็ขอลางานครึ่งวัน
เรื่องสมัครสอบเอ็นทรานซ์ เธอไม่อยากให้ล่าช้าแม้แต่นาทีเดียว ชาติก่อนเคยพลาดท่าเสียทีมาแล้ว ชาตินี้ เธอจะไม่ฝากความหวังไว้กับใครอีก
ท้องฟ้ายังไม่ทันสางดี เธอก็ปั่นจักรยานที่ยืมมาออกเดินทาง
กองบัญชาการหมู่บ้านตั้งอยู่ทางตะวันออกของหน่วยการผลิต เป็นตึกแถวอิฐแดง มีป้ายคำขวัญที่สีซีดจางแขวนอยู่หน้าประตู ในลานบ้านมีคนมารออยู่ไม่น้อย—บ้างก็มารับอุปกรณ์การเกษตร บ้างก็มาขอออกเอกสาร และยังมีหนุ่มสาวอีกสองสามคนที่เตรียมตัวมาสมัครสอบเอ็นทรานซ์
ทุกคนมีสีหน้าตื่นเต้น การสอบเอ็นทรานซ์กลับมาเปิดอีกครั้ง สำหรับใครหลายคน นี่คือโอกาสเปลี่ยนชีวิต
หลินซิ่วเหอเข็นรถเข้าไปในลาน พอเดินมาถึงหน้าประตูสำนักงาน จู่ๆ ฝีเท้าก็ชะงักหยุดนิ่ง
ในห้องมีคนอยู่ และน้ำเสียงก็คุ้นเคยเป็นอย่างดี
“พี่หวัง เรื่องนี้คุณต้องช่วยผมหน่อยนะ เว่ยตงยังเด็ก อย่าให้ความผิดพลาดครั้งเดียวทำลายอนาคตของเขาเลย”
เป็นเสียงของหลินเจี้ยนกั้ว
หลินซิ่วเหอแววตาเย็นวาบ เธอไม่ผลักประตูเข้าไป ยืนนิ่งอยู่หน้าห้องเงี่ยหูฟังต่อ