เหลือเวลาอีกสามวันก็ถึงวันรายงานตัว ในที่สุดก็ซื้อตั๋วได้เสียที
ข่าวคราวส่งกลับมาถึงคอมมูนหงฉี หลายคนถึงกับชะงัก กว่าจะตั้งสติได้ก็เพิ่งนึกขึ้นได้——คราวนี้ไปจริงแล้ว ไม่ใช่วันหน้า ไม่ใช่ช่วงหน้า หากเป็นไม่กี่วันนี้เอง
หลังบ้านสหกรณ์จัดซื้อจัดจำหน่าย บนโต๊ะมีตั๋วรถไฟแผ่นบางวางอยู่ จากเมืองหลวงไปปักกิ่ง
เสี่ยวเหมยอ่านมันนับไม่ถ้วนเป็นสิบรอบแล้ว
"นี่คือตั๋วรถไฟหรือ"
"อืม"
"เล็กแค่นี้เองหรือ"
หลินซิ่วเหอยิ้มน้อยๆ "พี่คิดว่ามันจะใหญ่แค่ไหน"
เสี่ยวเหมยลูบมุมตั๋วเบาๆ พลันรู้สึกไม่อยากปล่อยมือ เพราะรู้ดีว่าตั๋วใบนี้นี่เองที่หมายถึงการจากลา หมายถึงปักกิ่ง หมายถึงหลายสิ่งหลายอย่างนับจากนี้ไปจะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป
พลบค่ำ หลี่หงเหมยเข้ามาพร้อมห่อผ้าในอ้อมแขน "ถือไว้"
"อะไรหรือ"
"ผ้าห่ม"
หลินซิ่วเหอชะงัก "ฉันมีแล้ว"
"นั่นของเธอ" หลี่หงเหมยวางห่อลง "นี่ของฉัน ปักกิ่งหน้าหนาวเย็น เอาไปเพิ่มอีกผืน"
หลินซิ่วเหออ้าปากแต่ไม่รู้จะพูดอะไร
ชาติก่อน แทบไม่เคยรู้สึกถึงความรู้สึกที่มีใครคอยห่วงใยเช่นนี้เลย แต่ชาตินี้ ดูเหมือนจะมีคนคอยคิดถึงให้อยู่เสมอ
เสี่ยวเหมยก็ไม่ยอมน้อยหน้า หยิบถุงผ้าออกมาจากใต้เคาน์เตอร์ "ยังมีของฉันอีก"
"นี่อะไรอีก"
"ถั่วลิสง เมล็ดแตงโม แล้วก็ถั่วเหลืองคั่ว" พูดจบก็อดเขินอายหัวเราะออกมาก่อนเสียเอง "ไว้กินบนรถไฟ"
ในลานบ้านเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเกิดเสียงหัวเราะขึ้น ทว่าหัวเราะไปหัวเราะมา เสี่ยวเหมยขอบตาก็แดงก่ำอีกครั้ง เธอรีบก้มหน้าง่วนอยู่กับการจัดถุงผ้า
คืนนั้น หัวหน้าหวังมาถึง ด้านหลังยังมีหัวหน้าหน่วยการผลิตอีกหลายคนตามมา ทุกคนมีของในมือล้วนๆ——บ้างส่งถ้วยเคลือบให้ บ้างให้สมุดจด บ้างยัดคูปองซื้อข้าว บ้างขั้นถึงร่มคันใหม่ในมือ