ผู้คนที่สถานีรถไฟยังไม่บางตา
เสียงประกาศดังขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า ผู้โดยสารจากทั่วสารทิศหิ้วกระเป๋าเดินสวนกันไปมาระหว่างชานชาลากับโถงผู้โดยสาร
หลินซิ่วเหอยืนอยู่ท่ามกลางฝูงชน สะพายกระเป๋าไว้บนบ่า มือถือถุงใบใหญ่สองใบ
ถุงค่อนข้างหนัก ข้างในบรรจุสิ่งของที่ชาวคอมมูนหงฉียัดใส่มาให้เธอ—ไข่ไก่ ถั่วเหลืองคั่ว ถั่วลิสง แล้วก็ผ้าห่มที่หลี่หงเหมยพยายามยัดเยียดใส่มา
ทุกอย่างอบอวลด้วยกลิ่นอายของบ้านเกิด
เธอยืนอยู่ที่เดิม มองมหานครปักกิ่งอันกว้างใหญ่และแปลกตาเบื้องหน้า ชั่วขณะหนึ่งจิตใจพลันเลื่อนลอย
ชาติก่อน เธอเคยมาที่นี่ แต่นั่นเป็นเรื่องหลังจากนี้ไปหลายปี
ตอนนั้นเธอเพิ่งตกงาน แบกกระเป๋าเก่าๆ ใบหนึ่ง ตัวคนเดียวเบียดเสียดอยู่ที่มุมชานชาลา ไม่มีใครมารับ ไม่มีใครมาส่ง
แต่ชาตินี้ เธอสอบเข้ามหาวิทยาลัยชิงหัวได้ ด้วยคะแนนที่หนึ่งของทั้งอำเภอ แบกรับความคาดหวังของคอมมูนหงฉีทั้งคอมมูน กลับมายืนอยู่ที่นี่อีกครั้ง
สายลมพัดผ่านชานชาลา หอบเอากลิ่นควันถ่านหินและเหล็กกล้ามาด้วย