ฟ้ายังไม่สาง คอมมูนหงฉีก็คึกคักขึ้นมา
ทางลานตากข้าวมีคนเดินไปมาตลอด ยกโต๊ะ วางตะเกียบ จัดเรียงชาม ตั้งหม้อใบใหญ่ ควันไฟลอยขึ้นเป็นสาย
มองจากไกล ๆ เหมือนวันตรุษ
วันนี้เป็นงานเลี้ยงฉลองสอบติดของหลินซิ่วเหอ และเป็นวันที่คอมมูนหงฉีผงาดที่สุดในรอบหลายปี
เก้าโมงเช้า ลานตากข้าวเต็มไปด้วยผู้คน
ไม่ใช่แค่คนในคอมมูน แม้แต่หน่วยการผลิตข้างเคียงก็มากันไม่น้อย
บ้างมาดูความครึกครื้น บ้างก็มาตั้งใจแสดงความยินดี และยังมีเด็ก ๆ อีกมากที่ตั้งใจวิ่งมาดูจดหมายตอบรับจากมหาวิทยาลัยชิงหัว
จดหมายถูกใส่กรอบกระจกตั้งไว้ด้านหน้าสุด มีคนล้อมรอบวงหนึ่ง
"เป็นชิงหัวจริง ๆ ด้วย"
"ฉันดูมาสามรอบแล้ว"
"ที่หนึ่งของทั้งอำเภอเลยนะ"
"ต่อไปคอมมูนเราก็เอาไปคุยโม้ได้แล้ว"
เสียงหัวเราะดังไม่ขาดสาย บรรยากาศคึกคัก
หัวหน้าหวังสวมชุดจงซานที่ปกติยอมใส่ไม่ค่อยได้ ตั้งแต่เช้าปากก็หุบไม่ลง เจอใครก็จับคุยสองสามคำ "นี่คือความภาคภูมิใจของคอมมูนเรา ต่อไปต้องบันทึกลงประวัติศาสตร์คอมมูนแน่"
ทุกคนหัวเราะลั่น แต่ไม่มีใครแย้ง เพราะในใจทุกคนก็คิดแบบนั้น
สิบเอ็ดโมง เริ่มงานเลี้ยงอย่างเป็นทางการ
หัวหน้าหวังลุกขึ้นเป็นคนแรก ยกชามเหล้า "ขอกล่าวสักหน่อย!"
ที่งานค่อย ๆ เงียบลง ทุกคนมองไป
หัวหน้าหวังตื่นเต้นเห็นได้ชัด เสียงดังกว่าปกติ "ปีแรกที่กลับมาสอบเอ็นทรานซ์ คอมมูนหงฉีของเราออกที่หนึ่งของทั้งอำเภอ ยังสอบเข้ามหาวิทยาลัยชิงหัวได้อีก นี่ไม่ใช่เกียรติของหลินซิ่วเหอคนเดียว แต่เป็นเกียรติของคอมมูนเราทั้งหมด!"
เสียงปรบมือดังขึ้นทันควัน
ขอบตาหัวหน้าหวังแดงเรื่อ พูดต่อ "ข้าหวังว่าต่อไป คอมมูนเราจะยังมีบัณฑิตคนที่สอง คนที่สาม คนที่สี่ออกมา! ให้เด็ก ๆ ได้รู้ว่า ขอแค่ตั้งใจเรียน ในหุบเขาก็บินออกไปเป็นหงส์ทองได้!"
เสียงปรบมือดังขึ้นอีก ร้อนแรงกว่าครั้งก่อน
คนหนุ่มสาวหลายคนตาเป็นประกาย เพราะเมื่อก่อน บัณฑิตห่างไกลจากพวกเขามาก ไกลเหมือนตำนาน