ฟ้าเพิ่งสาง หลินซิ่วเหอก็ตื่นแล้ว
ในโกดังค่อนข้างหนาว แต่นางหลับสบาย—ไม่มีใครปลุกกลางดึกให้ไปต้มน้ำ ไม่มีใครมาทุบประตูต่อว่า และไม่มีใครคอยจ้องค่าจ้างของนาง
นางลุกขึ้นนั่ง มองแสงอาทิตย์ที่สาดลอดผ่านช่องหน้าต่าง จู่ๆ ก็รู้สึกว่าชีวิตตามลำพังก็ไม่ได้ยากเย็นอะไร
หลังล้างหน้าล้างตาเรียบง่าย นางไปทำงานที่สหกรณ์จัดซื้อจัดจำหน่าย
ตลอดทาง มีคนทักทายนางไม่น้อย
“ซิ่วเหอ ไปทำงานแล้วรึ?”
“ได้ยินว่าเจ้าย้ายออกมาแล้ว?”
“โกดังอยู่ได้หรือเปล่า?”
ข่าวแพร่ไปรวดเร็ว คนทั้งหน่วยการผลิตแทบรู้กันหมด
หลินซิ่วเหอเพียงยิ้มบาง ไม่ได้อธิบาย เพราะนางรู้ว่า ตราบใดที่นางใช้ชีวิตดีขึ้นเรื่อยๆ คำเล่าลือทั้งหมดจะสลายไปเอง
เพิ่งถึงสหกรณ์ ยังไม่ทันเข้าประตู ป้าจางก็รีบร้อนวิ่งมา
“ซิ่วเหอ! หาเจ้าจนเจอแล้ว!”
หลินซิ่วเหอชะงัก “ป้าจาง มีเรื่องอะไรหรือ?”
ป้าจางหอบหายใจ ลดเสียงลง “เจ้ารีบกลับไปดูเถอะ แม่ของเจ้าป่วย”
อากาศเงียบงันลงเล็กน้อย