"รายชื่อผู้ผ่านเกณฑ์วิทยาลัยวิชาชีพ!"
ห้าคำนี้ถูกตะโกนออกมา ฝูงชนหน้าประตูฝ่ายการศึกษาก็เบียดเสียดเข้าไปทันที
เจ้าหน้าที่ยกรายชื่อยืนอยู่หน้ากระดานไม้ เหงื่อบนหน้าผากไหลย้อยลงมาตามกรอบหน้า
"อย่าเบียด! ติดรายชื่อก่อน! นี่ไม่ใช่บอร์ดประกาศคะแนน!"
แต่ในเวลานี้ ใครจะสนใจเรื่องพวกนั้น
บ้างก็เขย่งเท้า บ้างก็จับกำแพง บ้างก็ขึ้นไปยืนบนเบาะหลังรถจักรยาน
ทุกคนอยากเห็นให้ชัดในแวบแรก—ปีนี้ต้องได้กี่คะแนนถึงจะก้าวออกไปได้
เสี่ยวเหมยยืนอยู่นอกวงฝูงชน มือทั้งสองข้างกำสายกระเป๋าหนังสือ เล็บจิกจนเกือบทะลุเนื้อผ้า
เธอตัวไม่สูง ด้านหน้าก็เบียดเสียดจนแน่น มองไม่เห็นอะไรเลย
หลี่หงเหมยยืนอยู่ข้างๆ กระทืบเท้าด้วยความร้อนใจแทนเธอ "อย่าเอาแต่ยืนสิ เบียดเข้าไปข้างหน้าหน่อย"
เสี่ยวเหมยส่ายหน้า "ขาข้าค่อนข้างอ่อน"
หลี่หงเหมยดึงเธอเดินไปข้างหน้าตรงๆ "อ่อนอะไรกัน ตอนนี้ไม่เบียด จะรอให้คนอื่นดูประกาศจนเปื่อยหรือ?"
สองคนเบียดเสียดจนเข้าไปถึงตรงกลางอย่างยากลำบาก ทันใดนั้นด้านหน้าก็มีคนตะโกน "ติดแล้ว! เกณฑ์วิทยาลัยวิชาชีพสองร้อยเก้าสิบห้า!"
สองร้อยเก้าสิบห้า
ตัวเลขนี้เหมือนค้อนทุบ ดังสนั่นเข้าไปในหูของเสี่ยวเหมย
เธอหยุดฝีเท้า กระเป๋าหนังสือร่วงลงมาจากไหล่ส่วนหนึ่ง
สองร้อยเก้าสิบห้า เธอประเมินคะแนนครั้งสุดท้ายได้สองร้อยเก้าสิบ
ตอนสูงก็สองร้อยเก้าสิบแปด ตอนต่ำก็สองร้อยแปดสิบ
ตัวเลขทั้งหมดวนเวียนอยู่แถวๆ สองร้อยเก้าสิบห้า
ตอนนี้เกณฑ์วิทยาลัยวิชาชีพออกมาแล้ว เธอทั้งคนเหมือนยืนอยู่บนตอไม้บางๆ ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าวคือฝั่ง ถอยหลังหนึ่งก้าวคือน้ำ
หลี่หงเหมยก็ได้ยินแล้ว หันกลับมามองเสี่ยวเหมย "เธอประเมินได้เท่าไรนะ?"
เสี่ยวเหมยริมฝีปากขยับ "สองร้อยเก้าสิบ"
รอยยิ้มบนหน้าของหลี่หงเหมยเก็บกลับไปในทันที
ผู้เข้าสอบข้างๆ หลายคนก็เริ่มคำนวณ "แย่แล้ว ฉันประเมินได้สองร้อยเจ็ดสิบกว่า"
"ฉันประมาณสองร้อยเก้าสิบ"
"สองร้อยเก้าสิบห้า? ทำไมสูงขนาดนี้"
"วิทยาลัยวิชาชีพยังสองร้อยเก้าสิบห้า แล้วระดับมหาวิทยาลัยจะเท่าไหร่"
เสียงวิพากษ์วิจารณ์ซ้อนทับกันเป็นชั้นๆ
เสี่ยวเหมยถูกเบียดอยู่ท่ามกลางฝูงชน สีเลือดบนใบหน้าจางลงทีละน้อย