เช้าวันรุ่งขึ้น ฟ้ายังไม่ทันสว่างดี หมอกยามเช้ายังไม่จางหาย ใบข้าวโพดในไร่หยาดน้ำค้างเกาะพราว เสียงลำโพงของหน่วยการผลิตก็ดังขึ้น
ซ่า——
เสียงไฟฟ้าสถิตคุ้นหูตัดผ่านม่านหมอก ทางฟากตะวันออกเพิ่งปรากฏแสงสีขาวนวลราวท้องปลา นกกระจอกบนต้นฮ่วยเก่าแก่หน้าหมู่บ้านตกใจเสียงลำโพง พากันบินพรึบพรั่น
ผู้คนไม่น้อยเงยหน้าขึ้นโดยไม่รู้ตัว
ตาลุงที่ตื่นแต่เช้ามาเก็บมูลสัตว์ยืนพิงคราดมูลสัตว์อยู่ริมทาง แหงนหน้ามองเสาไฟฟ้า หน้าสหกรณ์จัดซื้อจัดจำหน่าย หลี่หงเหมยกำลังถอดแผ่นไม้ปิดประตู ได้ยินเสียงลำโพง มือชะงักค้างกลางอากาศ
"วันนี้ออกกระจายเสียงเช้าจังนะ"
"เกิดเรื่องอะไรหรือเปล่า"
เสียงดังแว่วมาจากบ้านแต่ละหลัง
ในลานบ้าน หลินซิ่วเหอเพิ่งล้างหน้าอยู่ ได้ยินเสียงก็ชะงักไปชั่วขณะ
หล่อนรู้ว่า มาถึงแล้ว
ในเวลาเดียวกัน ที่บ้านตระกูลหลิน
หวังซิ่วหลานนอนไม่หลับทั้งคืน ผ้าห่มบนเตียงพับเรียบร้อย นางนั่งริมขอบเตียง สองมือวางบนเข่า ไม่ไหวติง
ตาขว่ำด้วยเลือดจนแดงก่ำ เบ้าตาลึกโบ๋ลงไปรอบหนึ่ง
หลินเว่ยตงขดตัวอยู่ที่มุมเตียง หันหน้าเข้าผนัง เอาผ้าห่มคลุมโปงศีรษะ ตั้งแต่กลับมาเมื่อวานจนถึงตอนนี้ ไม่เอ่ยปากพูดสักคำ ใบหน้าซีดเซียว ริมฝีปากแห้งผากจนหนังลอก
ความเงียบในลานบ้านน่าขนลุก ไก่ยังไม่ถูกปล่อยออกมา เตาไฟเย็นชืด ไม่มีใครทำอาหารเช้า
"เว่ยตง" หวังซิ่วหลานลดเสียงต่ำ "ไม่ให้เราไปขอร้องหัวหน้าหวังเถอะ ให้เขาอย่าออกกระจายเสียง..."