สามวัน บอกว่าสั้นก็ไม่สั้น บอกว่ายาวก็ไม่ยาว
แต่สำหรับคนที่เข้าสอบเอ็นทรานซ์ สามวันนี้ทรมานยิ่งกว่าสามเดือน
บรรยากาศในคอมมูนหงฉีตึงเครียดขึ้นทุกวัน
แม้แต่คนไปซื้อของที่สหกรณ์จัดซื้อจัดจำหน่ายยังน้อยลง
คำแรกที่ทุกคนทักกันเมื่อเจอหน้า ไม่ใช่ "กินข้าวหรือยัง" และไม่ใช่ "ได้กี่แต้มงานแล้ว" แต่กลายเป็น "คะแนนสอบจะออกเมื่อไหร่"
"ใกล้แล้วมั้ง"
"ได้ยินว่าสองวันนี้แหละ"
ข่าวลือสารพัดกระจัดกระจายไปทั่ว
มีข่าวว่าทางอำเภอเริ่มสรุปตัวเลขแล้ว ข่าวว่าฝ่ายการศึกษากำลังตรวจสอบก็มี หรือแม้กระทั่งมีคนบอกว่าใบรายงานผลสอบถูกพิมพ์ออกมาแล้ว
ส่วนเรื่องจริงเท็จ ใครก็ไม่รู้
ใบแดงสำหรับลงเดิมพันที่แปะอยู่หน้าสหกรณ์จัดซื้อจัดจำหน่ายยังติดแน่น
เพียงแต่ตัวอักษรบนนั้นทวีจำนวนขึ้นเรื่อยๆ
หลังชื่อหลินเว่ยตงมีวงกลมเพิ่มหนึ่งวง หลังชื่อหลินซิ่วเหอมีขีดหนึ่งขีด
ทุกวันมีบทสนทนาใหม่ๆ
เสี่ยวเหมยถึงขั้นตั้งใจวิ่งไปดูแวบหนึ่ง กลับมาแล้วโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ "ข้างเว่ยตงเพิ่มลูกอมผลไม้มาสองลูก"
หลี่หงเหมยขำกลิ้ง "เธอถึงกับนับเลยเหรอ"
"ก็นับสิ ลูกอมแข็งของฉันน่ะใกล้ถูกเบียดจนไม่มีที่อยู่แล้ว"
ในโกดังเสียงหัวเราะดังระลอก
มีเพียงหลินซิ่วเหอที่ยังคงจัดเรียงเอกสาร
นับตั้งแต่สอบเอ็นทรานซ์เสร็จ ทุกวันเธอจะหาเวลาแยกสมุดบันทึกออกเป็นหมวดหมู่ใหม่ ภาษาจีนเล่มหนึ่ง คณิตศาสตร์เล่มหนึ่ง การเมืองเล่มหนึ่ง หนาเป็นตั้งใหญ่ เสี่ยวเหมยมองแล้วก็ปวดหัว