เหลืองานประกาศคะแนนอีกแค่สองวัน
แต่คอมมูนหงฉีกลับเหมือนก้าวเข้าสู่กลางฤดูร้อนก่อนกำหนด
กลางวันก็ร้อน กลางคืนยิ่งร้อนกว่า ลมที่พัดผ่านปากหมู่บ้านยังแฝงไอร้อนอบอ้าว
หลายคนนอนลงแล้วพลิกตัวไปมา ทั้งที่เหนื่อยมาทั้งวัน หลับตาแล้ว แต่สมองไม่ยอมหยุด
โดยเฉพาะครอบครัวที่มีคนสอบเอ็นทรานซ์ ยิ่งดึก ตะเกียงยิ่งดับช้า
หมู่บ้านสกุลเจ้า
เจ้าสาวเหม่ยนั่งอยู่ริมขอบเตา ตะเกียงน้ำมันก๊าดเหลือเปลวไฟแค่เม็ดถั่วเหลือง
แม่หลับไปแล้ว ในห้องได้ยินเสียงลมหายใจสม่ำเสมอ
แต่เธอนอนไม่หลับ
บนหัวเตามีกระดาษแผ่นหนึ่ง เขียนตัวเลขประเมินคะแนนไว้เต็ม: สองร้อยแปดสิบ, สองร้อยเก้าสิบ, สามร้อย
เธอคิดคำนวณมาแล้วเป็นสิบรอบ แต่ละครั้งไม่เหมือนกัน
บางครั้งรู้สึกว่าตัวเองสอบได้ บางทีก็รู้สึกว่ามันลุ่ม ๆ ดอน ๆ
สุดท้ายเลยขยำกระดาษเป็นก้อน ทิ้งลงหลุมเตาไฟ แสงไฟวาบขึ้น ก้อนกระดาษเปลี่ยนเป็นสีดำอย่างรวดเร็ว
"เสี่ยวเหม่ย?" แม่พลิกตัวอย่างเลื่อนลอย "ทำไมยังไม่นอน?"
"ใกล้แล้วค่ะ"
เจ้าสาวเหม่ยตอบรับคำหนึ่ง แล้วล้มตัวลงนอนบนเตาอีกครั้ง